Straub stopt in zijn bundel echte menselijke wreedheid in griezelverhalen, en Mariana Enríquez doet dat in Dingen die we verloren in het vuur nog nadrukkelijker. Haar stukken spelen in het Argentinië van nu, tussen armoede, geweld en geesten.
De klaagzang van een spook in Magie & doodsangst past naadloos naast de vroege bundel van Enríquez. Ook zij schrijft over doden die niet weg willen, in venijnige verhalen uit Argentinië die korter en vreemder zijn dan Straubs novelle over twee wrekers.
Een jongen met een wrede binnenwereld, zoals in het eerste verhaal van Magie & doodsangst, staat ook centraal in De wespenfabriek. De zestienjarige Frank woont met zijn excentrieke vader op een Schots eilandje; Iain Banks is net zo wreed en droog grappig als Straub op zijn zwartst.
Gedeeld: duister, expliciet geweld en psychologisch
Mr. Clubb en Mr. Cuff laat zien hoe ver wreedheid gaat als iemand ervoor betaalt. Bob Van Laerhoven onderzoekt die wreedheid zonder spoken, in tien verhalen die van land naar land en van eeuw naar eeuw springen; even literair en minstens zo donker.
Jan Siebelink schrijft geen horror, maar zijn verhalen in Nachtschade voelen vaak als een nachtmerrie, met hoofdpersonen die worden opgejaagd door angst. Wie van Magie & doodsangst vooral de psychologische kant waardeerde, vindt hier vijf korte stukken in dezelfde schemerzone.
De wreedheid onder een beschaafd oppervlak, die in Mr. Clubb en Mr. Cuff zo schuurt, is ook het onderwerp van Hilary Mantel in deze bundel. Ze graaft onder het gewone Engelse leven en laat zien hoe dun de laag beschaving is; scherp, ironisch en zonder spoken.
Straub zet in Mr. Clubb en Mr. Cuff een grimmige grap neer die steeds verder uit de hand loopt. Kingsley Amis heeft dezelfde lol in ongemak: zijn herbergier ziet geesten, rommelt intussen met zijn huwelijk en houdt zich met drank op de been. Literaire griezel met een grijns.
Drie melodrama's van W.F. Hermans bundelt, net als Straub, korte vormen waarin geweld en zwarte humor door elkaar lopen. De drie korte romans uit 1957 zijn geen horror, maar wie de wreedheid in Mr. Clubb en Mr. Cuff kon waarderen, voelt zich hier thuis.
Straubs bundel heeft een spook dat klaagt over zijn bestaan, en Anne Rice wijdt een hele roman aan zo'n stem. Haar vampier Louis spreekt urenlang in op een bandrecorder, over twee eeuwen schuld en verlangen; weelderiger en romantischer dan Straub.
Straub laat het vreemde en het gewone zonder overgang door elkaar lopen, en Murakami doet dat in Kafka op het strand. Een vijftienjarige loopt weg van huis en van zijn vader; het boek wisselt tussen twee vertellers en is droomachtiger, met af en toe een schokkend wrede scène.
Gedeeld: literair, meerdere vertellers en psychologisch
Wie in Magie & doodsangst genoot van de mix van literaire kracht en duisternis, kan terecht bij de verzamelde verhalen van Hugo Claus. Van 'Suiker' tot 'De zwarte keizer': geen horror, wel personages die aan de rand van het fatsoen leven.
De verhalen van Jeroen Brouwers gaan net als die van Straub over dood, verval en de wreedheid tussen mensen. Het leven, de dood bevat bijna veertig jaar werk, vanaf zijn debuutbundel Het mes op de keel; geen griezel, wel even zwart.