van Anne Rice
Kenmerkend: moreel grijze hoofdpersoon, emotioneel en langzaam opbouwend.
Waarom deze past
Net als Louis vertelt Wilkie Collins achteraf, met een mengeling van schuld en afgunst, over de man die zijn leven overnam: Charles Dickens. Ook hier een negentiende-eeuws decor en een verteller die je nooit helemaal kunt peilen.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Waar Louis zijn verhaal in één nacht opbiecht, sluipt bij Sarah Waters het onheil langzaam een vervallen Engels landhuis binnen. Dezelfde trage, broeierige opbouw, maar dan zonder vampiers en met een dorpsdokter als ooggetuige.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Ook Peter Straub laat het griezelige groeien uit rouw en eenzaamheid, bij een Amerikaanse moeder die in een Londens huis opnieuw wil beginnen. Minder bloed dan bij Rice, wel dezelfde loodzware sfeer die pagina na pagina dikker wordt.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Schuld en sterfelijkheid, verteld door een man die ze maar half onder ogen ziet: dat bindt Louis aan Maurice Allington, de drinkende herbergier van Kingsley Amis. Amis is droger en spottender, maar het spookt er net zo serieus.
Gedeeld: duister, literair en psychologisch
Waarom deze past
Louis erft zijn duistere bestaan van Lestat; in deze lijvige roman van Mariana Enríquez erft een zoon een gave waar een occulte orde op aast, tegen de achtergrond van de Argentijnse junta. Net zo traag, net zo zwart, en ook een verhaal over vaders en zonen.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en emotioneel
Waarom deze past
Wie bij Rice vooral de sfeer van verval en verlangen zoekt, vindt die in geconcentreerde vorm in deze Argentijnse verhalen. Korte stukken in plaats van één lange biecht, maar met hetzelfde gevoel dat het kwaad gewoon naast je woont.
Gedeeld: duister, psychologisch en literair
Waarom deze past
Clive Barker schrijft hier, net als Rice, over een buitenstaander die terugkijkt op een leven dat ontspoorde, met ruimte voor verlangen tussen mannen en voor iets bovennatuurlijks. Trager en dromeriger dan zijn horror, dichter bij de melancholie van Louis.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en emotioneel
Waarom deze past
Louis verpakt zijn wreedheid in mooie zinnen; Frank, de zestienjarige verteller van Iain Banks, doet precies hetzelfde op zijn Schotse eilandje. Korter, gemener en met zwarte humor, maar je zit opnieuw opgesloten in een hoofd dat je liever niet zou kennen.
Gedeeld: duister, psychologisch en literair
Waarom deze past
Een hof vol pracht en verborgen verdorvenheid, zoals de kringen waarin Lestat en Louis door de eeuwen zwerven. Michael Moorcock bouwt een alternatief Elizabethaans Engeland met dezelfde liefde voor decor en morele schemerzones.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, langzaam opbouwend en literair
Kate Mosse
Waarom deze past
Kate Mosse put voor deze spookverhalen uit oude Engelse en Franse volksverhalen, het soort overlevering waarin ook de vampiers van Rice wortelen. Kort en klassiek van toon: goed voor wie na de lange nacht van Louis iets kleiners zoekt in dezelfde gotische sfeer.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en emotioneel
Waarom deze past
Net als De vampier vertelt is dit een dik boek over een man die zijn verleden niet kwijtraakt en over vriendschap tussen mannen die hem overeind houdt. Geen bovennatuurlijke laag, wel dezelfde zware, trage emotie die Rice zo goed beheerst.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en psychologisch
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
