Enríquez schrijft net als Banks horror die wortelt in een herkenbare werkelijkheid, hier het hedendaagse Argentinië. Korte verhalen in plaats van één roman, even duister en even literair.
Frank vertelt over gruwelen alsof het huishoudelijke klusjes zijn, en die nuchtere toon vind je ook bij Enríquez. Haar Argentijnse verhalen zijn korter en minder grappig dan De wespenfabriek, maar net zo onheilspellend.
De verteller van Hermans is net zo kil en zakelijk over geweld als Frank: een Nederlander die met partizanen vecht, trekt in een verlaten villa vol luxe. Een korte, literaire roman waarin beschaving en wreedheid onder één dak wonen.
Arthur Muttah groeit op in het bezette Amsterdam, in een gezin vol wrok en ruzie. Net als in De wespenfabriek is het gezin zelf de bron van de duisternis, maar Hermans vertelt breder en zwartgalliger.
Ook Rosenboom volgt een zestienjarige jongen met eigen obsessies: Theo, met zijn tamme kraai, wil indruk maken op de rijke broers Van Hal. Minder bloederig dan Banks, maar net zo psychologisch scherp en ongemakkelijk.
Mantel combineert net als Banks iets griezeligs met grauw Brits alledaags leven: medium Alison Hart trekt met haar assistente langs de voorsteden van Londen. Donker en geestig tegelijk, zoals Frank op zijn eiland.
Frank leest de toekomst af aan zijn wespenfabriek; de schrijver bij Reve ziet overal tekens die op onheil wijzen. Een duistere, obsessieve novelle met dezelfde zwarte humor als bij Banks, en een vrouw om wie het gevaar lijkt te hangen.
Nico Dorlas drinkt, slaat en is doodsbang om verlaten te worden. Van der Heijden zit net zo dicht op een gewelddadige hoofdpersoon als Banks op Frank, maar dan in een volwassen relatie in plaats van op een eiland.
Vastgegord in een rolstoel op een gesloten afdeling: E. Busken zit tegen zijn zin in een inrichting, zoals Eric dat deed. Brouwers kruipt diep in een gestoord hoofd, literair en met minder vaart dan Banks.
Claus zet een ploeg radio- en tv-makers op een eiland in de Middellandse Zee voor de opname van een passiespel. Net als bij Banks maakt het eiland alles intenser: rituelen, geweld en een donkere ironie.
Mantel graaft in deze korte verhalen onder het gewone Engelse leven en laat zien hoe dun de laag beschaving is. Even droog en duister als De wespenfabriek, maar in korte stukken.
In Werther Nieland zoekt de jonge, wat sadistische Elmer koortsachtig naar een vriend en verzint hij zijn eigen geheime regels, net als Frank. Reve schrijft ingetogener, maar de kinderlijke wreedheid is even onrustbarend.