Na de korte nachtmerries uit Nachtschade schreef Siebelink deze roman over een jonge leraar op een school waar de sfeer giftig is. Dezelfde beklemming en psychologische scherpte, nu uitgesponnen over een heel boek.
Siebelinks debuut vangt angst voor verval in korte verhalen; Enríquez doet hetzelfde met Argentijnse straten en verdwenen mensen. Allebei literair, griezelig en scherp in weinig bladzijden.
Wie de nachtmerrieachtige sfeer van Nachtschade wil vasthouden, vindt bij Enríquez twaalf verhalen waarin het dagelijks leven kantelt. Iets bloediger dan Siebelink, net zo stijlvol.
Mantel graaft in korte verhalen onder het fatsoen van gewone Engelsen, zoals Siebelink in 1975 onder dat van Nederlanders. Allebei geestig en akelig tegelijk.
Murakami's zes verhalen draaien om mensen die na een ramp uit balans raken. Net als Siebelinks debuut is het een bundel over angst en vervreemding, met een onverwachte vleug humor.
Mulisch stuurt een tandarts naar Dresden, waar het verleden hem bij de keel grijpt. Een roman in plaats van verhalen, maar met hetzelfde gevoel van morele ontbinding dat Nachtschade zo beklemmend maakt.
Een tiener op een eiland met rituelen die steeds akeliger worden: Banks schrijft een psychologische nachtmerrie die past bij de hoofdpersonen uit Nachtschade, alleen dan op romanlengte.
Koch zet een man neer die zichzelf ziet aftakelen en zich vastklampt aan een oude vriendschap. Het lichamelijke en morele verval waar Siebelinks verhalen om draaien, maar dan met Kochs sarcasme.
Eekhaut bouwt een bundel rond steeds een andere bezoeker die het gewone verstoort. Wie de korte, unheimische verhalen uit Nachtschade waardeerde, vindt hier dezelfde vorm in Vlaamse handen.
Mantel volgt een medium door de grauwe Londense voorsteden, met humor die nooit ver van de angst af staat. Precies die mix van geestig en beklemmend kenmerkt ook Siebelinks debuut.
Verhulst beschrijft een asielzoekerscentrum als een plek waar het leven stilstaat en de wanhoop toeslaat. Even kort en scherp als Nachtschade, met dezelfde zwarte humor.
Een vrouw die op de bank haar angsten uitspreekt: Palmen schrijft vanuit hetzelfde binnenste als de opgejaagde figuren uit Nachtschade. Rustiger, maar psychologisch net zo indringend.