Net als in Eten met Emma draait alles om jaloezie op een vriendin die wel de gevierde schrijver werd. Kuang maakt er een vlijmscherpe satire op de uitgeefwereld van, met een vertelster wier zelfrechtvaardiging steeds verder gaat.
Wie de droge spot in Eten met Emma waardeert, vindt die terug in de latere koningshuissatire van Koch. Geen gekwetste oud-vriend nu, maar een vorst die zich afvraagt wat zijn rol nog voorstelt; dezelfde lichte toon met een bittere ondertoon.
De man uit Eten met Emma vindt dat het leven hem tekortdeed; de antiheld van Toole is daar nog veel stelliger over. Een klassieke komische roman over miskend talent, grover en uitbundiger dan Koch, maar met hetzelfde plezier in zelfoverschatting.
Ook Verhulst laat een oudere man terugblikken op een leven dat anders liep dan gepland, met humor die schuurt. Waar de hoofdpersoon van Koch zich in een roman herkent, bedenkt Désiré een eigenzinnige ontsnapping uit zijn eigen bestaan.
Een dichter die worstelt met zijn ijdelheid en met de vraag wat zijn werk waard is: Reve maakt er een tragikomische dwaaltocht van. Literairder en grilliger dan Eten met Emma, maar met dezelfde zelfspot over het schrijversbestaan.
Hermans schrijft hier op zijn luchtigst, over een jonge Zeeuwse die in Parijs verzeild raakt in een wereld die ze niet doorziet. Lezers van Eten met Emma herkennen de ironie waarmee een hoofdpersoon de werkelijkheid steeds net verkeerd leest.
Mizee schrijft net als Koch met een droge, bijna laconieke humor over iemand die vastzit in haar eigen hoofd. Minder over het literaire wereldje, meer over een moeder die alle lucht opeist, maar even geestig en even ongemakkelijk.
Eten met Emma lacht om ijdelheid in de letteren; Verhulst richt zijn spot op een hele stad die zich opmaakt voor een heilig bezoek. Een korte, vlotte satire met dezelfde mix van humor en plaatsvervangende schaamte.
Ook de hoofdpersoon van Akyol meet zijn succes af aan dat van anderen en twijfelt of hij er echt bij hoort. Rauwer van toon dan Eten met Emma, maar net zo grappig over ambitie, schaamte en de vraag waar je vandaan komt.
Van der Meer volgt een vrouw die na een plotseling verlies haar leven opnieuw moet uitvinden, met een lichte toon die nergens zwaar wordt. Waar Koch een man laat piekeren over gemiste kansen, kijkt zij juist nieuwsgierig om zich heen.