Désiré belandt in een tehuis vol ouderen; Vonne van der Meer zet haar roman in een zorghuis in de nabije toekomst, waar robots helpen en een wet bestaat voor wie klaar is met leven. Even geestig over ouderdom, wat wranger.
Désiré verzint een list om aan zijn oude leven te ontsnappen; ook de vrouw bij Vonne van der Meer moet na de dood van haar man creatief worden om rond te komen. Lichter dan Verhulst, met dezelfde eigenwijze levenslust op latere leeftijd.
Een plan dat op het randje van het absurde balanceert: Désiré speelt dement, Tilly bij Arthur Japin zoekt alvast een opvolgster voor naast haar man. Geestig en ontroerend tegelijk, net als De laatkomer.
Verhulst prikt door het brave burgerleven van een gepensioneerde; Herman Koch doet dat met een succesvolle schrijver van zelfhulpboeken en zijn gezin. Even ironisch, met een scherpere rand.
Gedeeld: met humor, literair en relatie en huwelijk
Een man die zijn liefdesleven in lijstjes bijhoudt, en een man die zijn huwelijk ontvlucht door dementie te spelen: Nick Hornby en Verhulst delen de humor van mannen die zichzelf niet goed begrijpen. Jonger en Engelser.
Gedeeld: met humor, relatie en huwelijk en toegankelijk
Een vastgelopen huwelijk, beschreven met humor: Hornby kijkt vanuit een huisarts naar haar boze man, Verhulst vanuit een oude man die zijn vrouw niet meer verdraagt. Engelser en lichter, net zo raak.
Gedeeld: met humor, relatie en huwelijk en toegankelijk
Désiré speelt een rol om aan zijn leven te ontsnappen, Ignatius J. Reilly gelooft heilig in zijn eigen genie. Twee eigenzinnige antihelden, en een roman die net zo hard om menselijke dwaasheid lacht.
Wie de spot van De laatkomer mooi vond, vindt bij Verhulst nog meer: hier verandert Brussel volledig door het nieuws over een heilig bezoek. Een satire op een heel land in plaats van één tehuis.
Ouder worden met een partner, en daar eerlijk over zijn: Désiré vlucht uit zijn huwelijk, Waterdrinker richt zich in een openhartige biecht juist tot zijn vrouw. Waargebeurd en geestig, het vrolijke tegenbeeld.
Een hoofdpersoon die het systeem te slim af wil zijn: Désiré met zijn gespeelde dementie, de jonge vrouw bij Nicolien Mizee met haar roeping tegenover de Sociale Dienst. Droog, Hollands en net zo absurd.
Een man met een gebroken hart die zijn leven omgooit voor een raar avontuur: Arjen Lubach stuurt Merlijn achter zijn eigen creditcard aan naar Zweden. Jonger en sneller dan Verhulst, met dezelfde komische ernst.
Koch drijft de spot met een koningshuis waar de opvolging wankelt, Verhulst met een tehuis waar niet iedereen is wie hij lijkt. Satire met een warm hart, goed voor wie na Désiré nog wil lachen.