Een tv-ploeg die een eiland komt filmen, raakt bij Claus verstrikt in iets wat ze niet begrijpt. Margaret Atwood stuurt een lifestylejournaliste uit Toronto op reportage, en ook zij is een buitenstaander die te laat ziet hoe grimmig het om haar heen wordt.
Na Schaamte kun je bij Claus verder met een dorp dat zich tegen een teruggekeerde zoon keert. Ook daar wantrouwen tussen een kleine gemeenschap en een buitenstaander, minder barok, met een sluipende dreiging.
In Schaamte botsen nieuwkomers en eilandbewoners. Elvis Peeters keert het om: miljoenen vluchtelingen trekken naar het westen en een klein dorp loopt vol; net zo grimmig en confronterend, met een angstig actuele kant.
Claus' tv-makers spelen een passiespel en maken er ondertussen een puinhoop van. A.F.Th. van der Heijden laat een duivelse verteller in Los Angeles menselijke tragedies aanstichten; net zo barok en ongeremd.
Schaamte gaat over mensen die zich beter voelen dan de wereld waarin ze terechtkomen, en daarvoor boeten. J.M. Coetzee vertelt over een hoogleraar in Kaapstad die na een affaire alles kwijtraakt en naar het platteland vlucht.
Claus laat de spanning op het eiland stap voor stap oplopen tot iets ondraaglijks. Kafka doet dat in zijn belangrijkste verhalen in een paar bladzijden, met dezelfde nachtmerrieachtige logica van schuld.
De sfeer in Schaamte wordt steeds grimmiger, en niemand blijft schoon. Willem Frederik Hermans schreef over een jongeman in het bezette Amsterdam die niemand meer kan vertrouwen; net zo zwartgallig, met de oorlog als decor.
Schaamte is barok en weelderig geschreven, met scènes die je niet spaart. Gabriel García Márquez heeft dezelfde overdaad in zijn portret van een eeuwige dictator in een Caribisch land; een stroom van stemmen en beelden.
Claus spaart je in Schaamte niet, en ook William Faulkner doet dat niet in deze roman uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten. Allebei laten ze zien hoe een groep mensen alle remmen verliest, Faulkner nog harder en kaler.
Bij Claus komt het verkeerde gedrag uit verveling en verlangen naar aandacht. Thomas Rosenboom volgt een jongen met een tamme kraai die indruk wil maken op rijke broers, en ook dat loopt uit de hand; kleiner, net zo verontrustend.
Schaamte laat zien wat er gebeurt als buitenstaanders met macht een gemeenschap binnenvallen. Arnon Grunberg vertelt over een majoor die tijdens een actie een meisje vindt, en over de nasleep daarvan; afstandelijk en schrijnend.
Het passiespel in Schaamte maakt van het eiland een toneel waar spel en werkelijkheid botsen. Nabokov zet een man gevangen in een theatrale fantasiewereld, wachtend op een vonnis; absurder en speelser.