Mantel laat een medium boodschappen van de doden doorgeven, Nabokov zet een man in een cel omdat hij als enige ondoorzichtig is. Beide boeken zijn donker en tegelijk geestig, en in beide wordt de wereld rond de hoofdpersoon steeds onwerkelijker.
Alison Hart wordt in Voorbij het zwart achtervolgd door geesten uit haar jeugd; Josef K. wordt opgejaagd door een rechtbank die nergens te vinden is. Kafka's roman is kaler, maar de dreiging die langzaam elk hoekje van het leven binnendringt is dezelfde.
Bij Mantel praat een medium met stemmen die niemand anders hoort, bij Dostojevski ontmoet een achterdochtige ambtenaar ineens een tweede versie van zichzelf. Een klassieker over een geest die kraakt, met dezelfde mengeling van ongemak en zwarte humor.
Ook in De troostelozen loopt een hoofdpersoon vast in een wereld die net niet klopt: een beroemde pianist in een hotel waar niemand doet wat hij verwacht. Ishiguro is dromeriger dan Mantel, maar net zo traag en beklemmend opgebouwd.
Harry Haller voelt zich half mens, half wolf, en Alison Hart draagt achter haar zachte gezicht een vrouw die meer weet dan goed is. Hesse schrijft ernstiger en filosofischer, maar beide romans gaan over een binnenwereld die het gewone leven overneemt.
De grauwe Londense voorsteden van Voorbij het zwart hebben iets van het naoorlogse Amsterdam van Frits van Egters. Reve schrijft over verveling en wrede grapjes waar Mantel geesten opvoert, maar de humor is even zwart en het tempo even traag.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Atwood volgt een journaliste die na een operatie en een stukgelopen relatie ook nog een indringer in huis heeft gehad. Net als bij Alison Hart sluipt de angst van buiten naar binnen, verteld met droge, scherpe humor.
Een beeldhouwer die levende modellen in nat gipsverband pakt: Van der Heijden zoekt net als Mantel de grens tussen leven en dood op. Een donkere roman die steeds verder schuift naar wat je liever niet ziet.
Een stel dwaalt op vakantie door een stad vol stegen en kanalen, en de sfeer wordt elke bladzijde dreigender. McEwan is korter en strakker dan Mantel, maar bouwt dat ongemak net zo langzaam en precies op.
Waar Mantel een medium door de voorsteden laat trekken, laat Auster een brandweerman na een erfenis doelloos door Amerika rijden. Ook hier glijdt een gewoon leven af naar iets vreemds en benauwends, in rustige, heldere zinnen.
Een hotel waar je verdieping zegt hoe arm je bent: Joseph Roth maakt van één gebouw een hele maatschappij, zoals Mantel dat doet met een rijtjeshuis vol geesten. Somber, ironisch en scherp op klasse en geld.
Claus laat een leraar op een gemaskerd bal in Oostende een vrouw zien die hem niet meer loslaat, en zijn hoofd raakt daarna steeds verder op drift. Wie de spookachtige verwarring van Voorbij het zwart kon waarderen, vindt hier een Vlaamse tegenhanger.