Ook in Toerist ontdekt een jongste zoon wat zijn vader verbergt en ziet hij daarin een kans. Akyol schreef dit eerder, korter en zwarter, met dezelfde mengeling van bitterheid en humor.
De jongste zoon in Turis schaamt zich voor thuis, en dat doet de jonge Maarten in Een vlucht regenwulpen ook, al is de last daar een strenge kerk in plaats van drank. Twee Nederlandse opgroeiromans vol schaamte, 't Hart stiller.
Ninon is het tiende kind in een groot, ontwricht gezin, en net als Turis is Koudvuur een boek over wat er achter de voordeur van zo'n gezin gebeurt. Uphoff schrijft literairder en ernstiger, zonder de humor van Akyol.
Ida komt maar niet los van haar moeder, zoals de zoons in Turis niet loskomen van hun vader. Mizee maakt van die verstikkende band iets wrang komisch, net als Akyol.
Twee zussen rond de vijftig die slecht met elkaar overweg kunnen: De Loo deelt met Turis een familie waarin iets lang verzwegen bleef. Rustiger en psychologischer, minder rauw.
Gedeeld: emotioneel, familiegeheim en psychologisch
Simon is kapper, net als zijn vader en grootvader, en worstelt met wat hij heeft geerfd. Bakker deelt met Turis de vader-zoonband en een familiegeheim, alleen stiller en zonder de Deventer branie.
Turis gaat over kinderen die zich moeten verweren tegen een volwassene; in het boek van Japin neemt een beroemde zangeres het via de rechter op voor een meisje. Japin is emotioneler, Akyol rauwer en grappiger.
Coco en haar moeder zien elkaar zelden, tot de moeder terloops zegt dat ze ziek is. Gerritsen schrijft droog en schurend over een kapotte ouder-kindband, net als Akyol, maar met een moeder in plaats van een vader.
Benjamin is al twaalf jaar wees en zoekt uit wie zijn moeder was; ook in Turis moet een zoon het verleden van een ouder doorgronden. Lubach is lichter, maar de humor in het verdriet herken je.
Een jongen die liefde zoekt bij ouders die die niet kunnen geven: Grunberg en Akyol vertellen allebei met galgenhumor over een kapot thuis. Amsterdam in plaats van Deventer, en meer ironie.
De broers in Turis zoeken een uitweg uit hun jeugd, en Lise bij Op de Beeck sleept ook haar jeugd met zich mee tot ze bijna dertig is. Op de Beeck is emotioneler, Akyol grappiger, en allebei schrijven ze zonder franje over schaamte.