Ook Adriaan van Dis schrijft over een kind dat zonder bescherming opgroeit, eerst bij een strenge juffrouw en dan op een kostschool. Waar Japin het verleden van een volwassen zangeres openlegt, blijft Van Dis dicht bij de jeugd zelf.
Een meisje van twaalf dat meer ziet van wat volwassenen verkeerd doen dan die zelf beseffen. Griet Op de Beeck kruipt net zo dicht op de huid van een kwetsbaar kind als Japin, maar vertelt vanuit het kind in plaats van achteraf.
Karin Fossum, bekend van haar misdaadromans, volgt hier een jonge vrouw op een gesloten psychiatrische afdeling eind jaren zeventig. Net als Japin kijkt ze naar wat schade uit het verleden met iemand doet, ingetogen en zonder sensatie.
Een vader die als een heerser over zijn gezin waakt, op een kasteel aan de Vlaams-Franse grens. Aster Berkhof roept dezelfde verstikkende thuissituatie op die de zangeres bij Japin achter zich probeert te laten, in een klassiekere vertelstijl.
Ook in deze Japin draait het om een vrouw die op een podium staat en om wie haar verhaal mag vertellen: een oude Italiaanse regisseur kijkt terug op zijn liefde voor een jonge actrice. Meer Rome en film, minder rechtszaal.
Lise zoekt van haar tienerjaren tot bijna dertig naar een manier om te leven met wat haar gevormd heeft. Op de Beeck schrijft toegankelijker en met meer humor dan Japin, maar ook hier gaat het om een vrouw die haar stem moet vinden.
Een vrouw op de bank bij haar psychiater die praat, en praat, tot de lagen van haar leven loskomen. Connie Palmen is cerebraler dan Japin, maar de vraag hoe je je eigen geschiedenis onder woorden brengt staat in beide boeken centraal.
Na de dood van haar tante ontdekt Agnès hoe weinig ze van het leven van die vrouw wist. Valérie Perrin rafelt net als Japin een vrouwenleven vol verzwegen pijn langzaam uiteen, met veel warmte voor de personages.
Mischa is intersekse en dwaalt door Amsterdam met het voornemen goed te blijven, wat de wereld ook doet. Nicolien Mizee schrijft over iemand die niet in een hokje past en daarvoor betaalt, net als Japin met zijn oog voor buitenstaanders.
Een schrijfster hoort dat haar hart het opgeeft en gaat na wat ze wil achterlaten. Een ander thema dan bij Japin, maar dezelfde vraag naar wie er over jouw leven mag beslissen en vertellen, in Palmens heldere, beschouwende stijl.
Een zwarte familie onder de apartheid, waar macht en onrecht tot in de huiskamer reiken. Aster Berkhof laat zien hoe mensen zich staande houden in een systeem dat hen klein houdt, een thema dat ook bij Japin onder de oppervlakte ligt.
Rouw en een verzwegen familiegeschiedenis lopen bij Dolores Redondo door elkaar, tussen de wijngaarden van Noord-Spanje. Het is meer spanningsroman dan Japin, maar beide boeken laten zien hoe een machtige omgeving pijn onder het tapijt veegt.