Problemski Hotel kijkt van binnenuit naar het wachten in een asielcentrum; Abdolah beschreef die wereld eerder in verhalen over grenshospitia en opvang, vanuit iemand die het zelf meemaakte. Soberder en poëtischer.
Na het centrum: Abdolah volgt een Iraanse vluchteling die in Nederland een nieuw leven probeert op te bouwen. Waar Verhulst de hekken laat zien, gaat het hier om wat daarna komt, rustiger en weemoediger.
Opnieuw Verhulst en opnieuw een instelling van binnenuit: hier kijkt hij in de jij-vorm terug op zijn jaren in een tehuis voor verwaarloosde jongeren. Persoonlijker en harder, met dezelfde zwarte humor.
Mensen die door het systeem klein worden gehouden: bij Verhulst achter de hekken van een opvangcentrum, bij Aster Berkhof in een zwarte familie onder de apartheid. Een andere wereld, dezelfde vernedering.
Een kind dat opgroeit in een kille instelling, met regels die geen rekening houden met wie je bent: Adriaan van Dis vertelt het zachter dan Verhulst, maar de machteloosheid is herkenbaar.
Waar Verhulst je meeneemt achter de hekken, laat Adriaan van Dis een schrijver zich vrijwillig afzonderen in een afgelegen vallei. Een totaal andere isolatie, met dezelfde scherpe blik op wie aan de rand leeft.
De asielzoekers bij Verhulst zijn mensen zonder plek; ook Mischa bij Nicolien Mizee hoort nergens bij en houdt toch vast aan het eigen fatsoen. Kleiner en Hollandser, net zo menselijk.
Wie Problemski Hotel las als aanklacht tegen een systeem dat mensen vergeet, vindt bij Arthur Japin een zangeres die naar de rechter stapt voor een kwetsbaar meisje. Beklemmend en betrokken, in een heel andere wereld.
De verteller van Problemski Hotel ziet de wereld door het gaas van een hek. Lucas Rijneveld laat een kind kijken naar een even gesloten wereld, een melkveebedrijf waar God en zwijgen de dienst uitmaken; poëtischer en duisterder dan Verhulst.
Een zwerver zonder richting die niet ziet wat zijn leven de moeite waard maakt: Tommy Wieringa schreef het in zijn eerste roman met dezelfde mengeling van wanhoop en humor als Verhulst. Minder politiek, net zo ontheemd.