Na zes verhalen rond één aardbeving biedt deze grote bundel Murakami in volle breedte, met vroege en latere verhalen door elkaar. Minder samenhangend dan Na de aardbeving, maar met hetzelfde spel tussen dromerig en gewoon.
Murakami laat zes mensen zien op het moment dat een ramp op afstand hun leven verschuift. Op de Beeck doet iets vergelijkbaars in vijftien verhalen over mensen die opeens anders naar hun leven kijken; emotioneler en directer, Vlaams in plaats van Japans.
Na de aardbeving gaat over mensen die na een schok merken dat ze vastzitten; Hermans stuurt een jonge geoloog het noorden in, waar de natuur en zijn eigen twijfel hem steeds meer in de weg zitten. Een roman in plaats van verhalen, grimmiger en komischer, met dezelfde vervreemding.
Een pratende kikker die Tokio wil redden en een kliniek waar doden afkicken van het leven: Murakami en Verhulst delen een voorliefde voor absurde ingrepen die iets wezenlijks zeggen. Verhulst is grimmiger, Murakami tederder.
De personages in Na de aardbeving trekken zich terug of slaan op de vlucht na een schok. Van Dis volgt een schrijver die zich bewust afzondert; trager en beschouwender, maar met dezelfde vraag wat je overhoudt als je alles achterlaat.
Murakami laat een aardbeving iets kosmisch in gewone levens brengen; Mulisch maakt van dat idee een hele roman, met vriendschap en het lot op één grote schaal. Lijviger en filosofischer, voor wie na de korte verhalen iets groots wil.
De eigenzinnige vrouw van Mizee, die zich door niemand iets laat voorschrijven, zou zo passen tussen de mensen die na de ramp opeens rare keuzes maken. Grappiger en Hollandser, maar ook bij haar schuurt het innerlijk leven tegen de buitenwereld.
In Na de aardbeving krijgen gewone mensen opeens een rol die ze nooit zochten. Mulisch geeft een eeuwige bijrolspeler zijn grote moment, met veel ironie en een vleugje tragiek; een roman die net als Murakami's verhalen speelt met wie je eigenlijk bent.
Murakami's personages praten na de aardbeving vaak tegen zichzelf of tegen vreemden; Verhulst maakt van zo'n monoloog een hele novelle, in Senegal. Rauwer en ironischer, maar ook hier verandert één ontmoeting een leven.
Na de aardbeving draait om mensen die een verlies op afstand toch voelen. Siebelink schrijft over een jongen die vroeg met verlies leert leven, naast buren die zijn tweede thuis worden; trager en Hollandser dan Murakami, maar even stil over gemis.