De bruidskist bewerkt Engelse volksverhalen tot spookverhalen; Kingsley Amis maakt er een hele roman van. De eigenaar van een oude Engelse herberg krijgt te maken met wat er in zijn huis rondwaart. Droogkomisch en griezelig tegelijk.
Mosse baseert haar verhalen op oude Europese volksverhalen; Mariana Enríquez doet iets vergelijkbaars met het Argentinië van nu. Verdwenen kinderen die terugkeren en beenderen die opduiken: korte, sfeervolle verhalen, wel rauwer.
Vrouwen die verdwalen in hun verdriet staan centraal in De bruidskist, en ook in deze twaalf verhalen van Mariana Enríquez. Haar personages leven in het hedendaagse Argentinië, waar het griezelige zich in het gewone leven nestelt.
Wraak die over het graf heen reikt, op een winderige plek in Noord-Engeland: Emily Brontë schreef de klassieker waar spookverhalen als die van Mosse op voortbouwen. Eén lange, hartstochtelijke roman.
Net als Mosse vertelt Karen Blixen met de toon van een oude vertelling, vaak in de negentiende eeuw en soms met iets bovennatuurlijks. Haar debuut uit 1934 is literairder en gelaagder.
Mary Shelley schreef haar roman na een avond waarop met vrienden spookverhalen werden bedacht, en zo leest hij ook. Wie bij Mosse de mengeling van verdriet en griezel zocht, vindt die in het verhaal van Victor Frankenstein en zijn schepsel.
Geesten die blijven hangen omdat ze niet kunnen rusten, dat kennen lezers van De bruidskist. Anne Rice laat zo'n eeuwige figuur zelf vertellen, een ondode die twee eeuwen herinneringen met zich meedraagt. Sensueler en uitgebreider dan Mosse.
Korte verhalen waarin iets onverklaarbaars het leven overneemt: Kafka doet het zonder spoken, maar het effect lijkt op dat van De bruidskist. Ouder, vreemder en bijna droomachtig.
Thomas Mann schrijft in vier novellen over verlangen en ondergang, met Venetië als bekendste decor. Wie De bruidskist las voor de sfeer en niet voor het bloed, vindt hier dezelfde ingetogen dreiging.
Ian McEwan begon met korte verhalen die je ongemakkelijk maken, en deze keuze uit zijn eerste bundels laat dat zien. Geen spoken zoals bij Mosse, wel dezelfde donkere ondertoon in een paar pagina's.
Truman Capote schreef korte verhalen die vaak draaien om eenzame mensen aan de rand. Na De bruidskist een ander soort verhalenbundel, Amerikaans en literair, met dezelfde aandacht voor verdriet.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Mosse schrijft over mensen die verdwalen in hun verdriet, en dat doet Salinger ook, alleen zonder spoken. In negen korte stukken uit 1953 zie je de pijn van gewone Amerikanen net onder de oppervlakte. Sober, scherp en precies.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair