Na deze lange roman zijn de verhalen van Mariana Enríquez de logische volgende stap: dezelfde Argentijnse griezel, maar dan in korte, venijnige doses. Minder familiekroniek, meer losse nachtmerries die net zo dicht op het dagelijks leven zitten.
Een rijke familie in verval met iets onzichtbaars in huis: wat Enríquez in Argentinië doet met De Orde, doet Sarah Waters in een Engels landhuis na de oorlog. Net zo traag opgebouwd en net zo goed in sociale klasse als bron van angst.
De militaire junta op de achtergrond van Ons deel van de nacht speelt bij Arnon Grunberg de hoofdrol, in een naamloos Latijns-Amerikaans land vol soldaten en guerrilla. Geen bovennatuur, wel dezelfde kille blik op macht en wat die met gewone mensen doet.
Duisternis die je niet meer kwijtraakt: Anne Rice laat een vampier zijn lange leven vertellen, Enríquez een medium dat zijn zoon wil behoeden. Allebei weelderige, dikke gothic romans waarin liefde en monsterlijkheid door elkaar lopen.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en emotioneel
Een familie die haar eigen duistere geheimen bewaakt, in oorlogstijd: Hugo Claus schreef het al in zijn debuut over een Vlaamse boerenfamilie. Korter en zonder bovennatuur, maar met dezelfde sfeer van schuld die niemand hardop uitspreekt.
Spiritisme en mediums staan ook bij Sarah Waters centraal, in het Victoriaanse Londen waar een vrouw gevangenen bezoekt. Ingetogener dan Enríquez, maar net zo spannend opgebouwd rond de vraag wat geesten met de levenden doen.
Een jongen die moet ontsnappen aan wat zijn vader voor hem in petto heeft: dat speelt bij Enríquez rond Gaspar en bij Haruki Murakami rond een weggelopen vijftienjarige. Dromeriger en minder gruwelijk, met net zo'n vervreemdende mix van gewoon leven en bovennatuur.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en meerdere vertellers
Ons deel van de nacht is ook een verhaal over een vader en zoon in een land dat onder geweld en dictatuur kapotgaat, en dat geldt voor de roman van Khaled Hosseini over Kabul net zo. Geen horror, wel dezelfde familiegeheimen en dezelfde lange adem over tientallen jaren.
Een geheim genootschap dat in het verborgen invloed uitoefent: bij Enríquez heet het De Orde, bij Murakami draait het om een sekte in het Japan van de jaren tachtig. Net zo dik en met wisselende vertellers, voor lezers die graag verdwalen in een lang boek.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en meerdere vertellers
Een excentrieke vader, een opgroeiende zoon en een afgelegen plek vol duistere rituelen: Iain Banks schreef het al in de jaren tachtig. Veel korter en zwarter van humor, voor wie de gruwelijkste scènes bij Enríquez juist het sterkst vond.
Twee verweven tijdlagen en een donkere verhouding tussen familieleden: Hella S. Haasse doet het in een compacte roman die net als Enríquez tussen verleden en heden heen en weer springt. Ingetogener, maar even raadselachtig.
Een historische ramp als decor voor een familiegeschiedenis: Margriet de Moor laat de watersnood van 1953 twee zussen uit elkaar drijven. Geen griezelverhaal, maar net als Enríquez een roman over hoe een gebeurtenis uit het verleden een familie blijft tekenen.
Gedeeld: literair, emotioneel en historische setting