Peter Straub en Barker schrijven allebei griezelverhalen die in Engeland beginnen bij verdriet om een geliefde. Waar Will in Sacrament terugkeert naar zijn jeugd, gaat Julia een nieuw huis in Londen in, en ook daar groeit het onheil traag.
Sacrament speelt in een Engels dorp waar oude magie onder het gewone leven ligt, en bij Kingsley Amis is dat een herberg op het platteland. Amis is spottender en korter, maar het gevoel dat het verleden niet stil blijft liggen deelt hij met Barker.
Ook Gaiman schrijft over een man die na een verlies ontdekt dat er een verborgen, magische laag onder de wereld ligt. Shadow reist door Amerika, Will keert terug naar Engeland, en beide boeken zijn traag, literair en vreemd.
Wie na Sacrament meer Barker voor volwassenen wil, vindt in Coldheart Canyon een vergelijkbare opbouw: een man die zijn roem kwijt is en een plek vindt waar het verleden spookt. Hollywood in plaats van een Engels dorp, en een stuk spottender.
Sacrament draait om een man die zijn eigen herinneringen niet vertrouwt, en Dan Simmons maakt daar een hele roman van. Wilkie Collins vertelt over Charles Dickens en over iets duisters in Londen, traag, literair en net zo ongemakkelijk als Barker.
Anne Rice en Barker schrijven allebei lange, rustig opgebouwde boeken waarin een familie en een plek een duister geheim delen. Het heksenuur speelt in San Francisco en New Orleans, Sacrament in een Engels dorp, maar de sfeer is verwant.
Een vader, een zoon en een duistere kracht die door de familie loopt: dat verbindt Ons deel van de nacht met Sacrament. Mariana Enríquez zet het in het Argentinië van de junta, met meer gruwel, maar het verdriet weegt even zwaar.
Na Sacrament zijn de verhalen van Mariana Enríquez een kortere manier om datzelfde gevoel te vinden: gewone levens waarin iets griezeligs binnensluipt. Ze zijn compacter dan Barker, maar net zo literair en melancholiek.
Een slaperig stadje met een verlaten sanatorium op de heuvel geeft Doodslicht dezelfde sfeer als het dorp waar Will in Sacrament naar teruggaat. Marion Zimmer Bradley bouwt de spanning rustig op, minder poëtisch en meer klassiek griezelverhaal.
Barker laat Will in Sacrament terugkijken op zijn hele leven, en Anne Rice doet hetzelfde met haar vampier Lestat. Allebei lange, gevoelige verhalen over iemand die tussen gewone mensen en een duistere wereld staat.
Wie in Sacrament vooral de jeugdherinneringen sterk vond, vindt in Moordenaarsleerling een verteller die net zo terugblikt op wat hij als jongen meemaakte. Robin Hobb schrijft fantasy in plaats van horror, maar het tempo en het verdriet passen.