Berkhof toont de apartheid vanuit een zwart gezin; Adriaan van Dis bekijkt hetzelfde land vanuit de Afrikaners en zijn eigen reizen. Samen laten ze zien hoe diep die scheiding liep, bij Van Dis met meer afstand en ironie.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Waar Berkhof een gezin onder de apartheid volgt, vertelt Dimitri Verhulst over wachtenden in een Vlaams asielcentrum, opgesloten in regels die ze niet zelf kozen. Korter en rauwer, met dezelfde aandacht voor kleine menselijke momenten.
Berkhof kiest de kant van wie geen stem heeft; Arthur Japin doet dat ook, met een bekende zangeres die het opneemt voor een meisje in nood. Een ander land en een andere tijd, maar even betrokken en emotioneel.
Het huis van mama Pondo kijkt naar onrecht in Afrika; Claus laat zien wat een koloniale oorlog aanricht in een Vlaams dorp als een gedeserteerde zoon thuiskomt. Somber, literair en net zo kritisch op wie de macht heeft.
Berkhof zoekt in grote ellende nog naar schoonheid; Lucas Rijneveld doet dat in een boerengezin dat door verdriet wordt verlamd. Kleiner van schaal, maar net zo hard en net zo beeldend.
Ook Verhulst kijkt naar Afrika, nu door de ogen van een jonge Senegalese vrouw die leeft van westerse toeristen. Een monoloog vol ironie over macht en ongelijkheid, korter en scherper dan Berkhof.
Berkhof toont een familie onder een regime dat hen klein houdt; Kader Abdolah vertelt over vrouwen die zo'n regime ontvluchten en alles achterlaten. Verhalen in plaats van één roman, maar met dezelfde mildheid tussen het harde.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Net als Berkhof volgt Kader Abdolah één familie terwijl de politiek hun leven binnendringt, hier in een Iraanse stad tijdens de revolutie. Rustiger en milder verteld, maar even scherp over macht.