Nog meer Siebelink uit het klaslokaal: hier begint een jonge leraar op een school vlak bij zijn geboorteplaats. Waar Laatste schooldag het machtsspel in de lerarenkamer laat zien, volg je hier één docent van dichtbij, in dezelfde benauwde sfeer.
Siebelink kent de lerarenkamer van binnenuit en dat geldt ook voor Theo Thijssen, die als onderwijzer begon. Zijn klassieker over het schoolleven is een eeuw ouder en milder van toon, maar even scherp over idealen die botsen met de praktijk.
Siebelink kijkt naar school vanuit de leraren; Thijssen vanuit een jongen uit de Jordaan die wegdroomt in de klas. Een klassieker over dezelfde wereld van rangen en kleine vernederingen, van de andere kant van de lessenaar.
Herman Koch heeft dezelfde ironische blik op hoe mensen elkaar in de greep houden als Siebelink op zijn lerarenkamer. Een man ontdekt dat hij als personage in een roman staat; geestig en pijnlijk tegelijk.
Machtsspel tussen collega's, maar dan in een eeuwenoud bedrijf: Iain Banks laat Kate Telman manoeuvreren in de top van de Zaak. Een heel ander decor dan het Willem de Zwijger College, met dezelfde humor over hiërarchie.
Ook in deze bundel van Siebelink voelen de hoofdpersonen zich klem gezet, al is de angst hier lichamelijker en duisterder. Vijf verhalen, beklemmender dan Laatste schooldag, met dezelfde scherpe pen.
Bij Siebelink maken collega's het een zwakke leraar moeilijk; bij Nicolien Mizee is het een moeder van wie een overspannen dochter niet loskomt. Kleiner en grappiger, met hetzelfde mededogen voor wie zich niet kan verweren.
Een bundel met een droge, licht absurde toon: Murakami koos de verhalen zelf, en net als bij Siebelink loert achter elk gewoon kantoor of huis iets onrustigs. Japanser en vreemder, net zo vakkundig verteld.
Waar Siebelink de lerarenkamer als kleine samenleving beschrijft, doet Waterdrinker dat met het Moskou van vlak na het communisme. Verhalen vol hiërarchie, list en humor, alleen een stuk chaotischer.
Een instituut met eigen regels en een pikorde, met humor die bij Siebelink past: bij Verhulst moeten overledenen in een kliniek afkicken van het leven. Absurder en scherper, net zo menselijk.
Siebelink prikt in de schijn van de onderwijswereld, Herman Koch in die van een verzonnen koningshuis. Een satire over rangen en wie er de baas is, luchtiger dan Laatste schooldag maar met dezelfde kritische knipoog.