Waarom deze past
Hellehart toont Barker op het moment dat hij Hellraiser bedacht; Het boek van bloed laat hem nog vroeger zien, met het titelverhaal over een nep-medium op wiens huid de doden schrijven. Korter, rauwer, met dezelfde lust in lichamelijke gruwel.
Gedeeld: duister en spanning
Waarom deze past
Frank Cotton zoekt genot voorbij elke grens; een andere Frank, op een Schots eilandje, zoekt macht via zelfbedachte rituelen. Banks schrijft literairer dan Barker, maar ook hier draait alles om een obsessie die je kippenvel bezorgt.
Gedeeld: duister
Waarom deze past
Een puzzeldoos bij Barker, een geest die je online koopt bij Joe Hill: in beide boeken haalt iemand uit nieuwsgierigheid iets in huis wat beter weg had kunnen blijven. Hill schrijft vlot en eigentijds, met een oud-rocker als hoofdpersoon.
Gedeeld: duister en spanning
Richard Matheson
Waarom deze past
Hellehart zet Barker naast twee andere griezelauteurs; wil je daarna meer klassieke korte horror, dan is deze Matheson-bundel uit 1976 een goede keus. Minder expliciet, met dezelfde knagende onrust.
Gedeeld: duister en spanning
Waarom deze past
Net als Hellehart een bundel waarin elk verhaal een andere vorm van angst verkent. Straub schrijft subtieler en literairer dan Barker, Campbell en Tuttle, en laat de gruwel vaker in het hoofd van zijn personages zitten.
Gedeeld: duister en spanning
Waarom deze past
De puzzeldoos in Hellehart belooft wie hem opent een verboden soort macht. Simmons werkt dat verlangen uit in een vuistdikke roman over een handvol uitverkorenen met een gave die ze zonder scrupules gebruiken; even gewetenloos als Barker, langer van adem.
Gedeeld: duister
H.G. Wells
Waarom deze past
Zag je in Hellehart de grens tussen genot en pijn verdwijnen, dan zie je bij Wells de grens tussen mens en dier vervagen. Een oude, sobere klassieker die laat zien hoeveel Barker aan zijn voorgangers dankt.
Gedeeld: duister
Waarom deze past
Hayder heeft net als Barker oog voor wat er gebeurt als het menselijke en het monsterlijke in elkaar overlopen. Haar roman speelt op een afgelegen Schots eiland en zit strakker in elkaar dan deze bundel, als thriller met horror.
Gedeeld: duister en spanning
Waarom deze past
Barker opent met een man die een deur naar een andere wereld openmaakt; bij Herbert komt het kwaad zelf naar Londen en nestelt zich in gewone hoofden. Ruwere Britse horror, minder zinnelijk, net zo duister.
Gedeeld: duister en spanning
Mariana Enríquez
Waarom deze past
Hellehart mengt drie stemmen; Enríquez voegt er een vierde aan toe uit een heel andere hoek. Haar Argentijnse verhalen zijn minder bloederig dan die van Barker, maar ze blijven langer hangen door hun maatschappelijke kant.
Gedeeld: duister
Waarom deze past
Hellehart is kort en hevig; Herbert bouwt in Tentakels van het kwaad rustiger op, rond een beveiliger die een helderziende moet bewaken. Een vlotte Britse horrorroman voor wie na Barker een langer verhaal zoekt.
Gedeeld: duister en spanning
Waarom deze past
Haal de demonen uit Hellehart weg en wat overblijft is een mens die een ander laat lijden: daar draait Misery helemaal om. King sluit zijn hoofdpersoon op in een afgelegen huis in de sneeuw en maakt het met elke bladzijde benauwder.
Gedeeld: duister
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
