Na deze vroege bundel is Hellehart de logische volgende stap: de novelle van Barker over een puzzeldoos die genot belooft, waar later Hellraiser uit voortkwam. Aangevuld met verhalen van Ramsey Campbell en Lisa Tuttle.
Het nep-medium in het titelverhaal speelt met de doden; Frank speelt op zijn eilandje met offerpalen en een wespenfabriek die de toekomst voorspelt. Banks is literairer en droger, maar net zo schokkend als Barker.
Barker laat de doden letterlijk aan het woord, Enríquez laat ze in haar verhalen gewoon terugkeren in het Argentijnse dagelijks leven. Literairer en ingetogener, met dezelfde griezelige vanzelfsprekendheid.
Het boek van bloed gaat over wie wie manipuleert, levenden of doden; in Aasgieren besturen een paar mensen anderen met hun geest. Simmons maakt er een lange, meedogenloze roman van.
Een nep-medium dat de doden uitdaagt en een oud-rockster die een spook koopt: Barker en Joe Hill weten allebei dat je de doden niet straffeloos voor de gek houdt. Hill vertelt vlotter en moderner.
Korte horror zoals in Het boek van bloed, maar van een oudere generatie: Matheson schrijft minder expliciet en laat de angst sluipen. Acht verhalen die je één voor één kunt lezen.
Straub zet net als Barker een spookverhaal naast een verhaal over menselijke wreedheid, maar dan in een literaire, ingehouden stijl. Een bundel voor wie na deze vroege Barker iets subtielers zoekt.
In Het boek van bloed eisen de doden hun verhaal op; in het dorp Chapel Croft laten ook de martelaren van eeuwen geleden zich niet vergeten. Tudor schrijft een lange, spannende griezelroman met een dominee in de hoofdrol.
Barker gaat in Vlees en bloed en Domein van de angst tot het uiterste; Hayder doet dat in een roman over een eilandwezen dat half mens, half dier zou zijn. Strakker opgebouwd, als thriller.
Het titelverhaal draait om een medium en de onderzoeker die hem test; Herbert bouwt een roman rond een helderziende die voor een mijnconcern werkt. Bovennatuurlijke gaven en wie ze uitbuit, in een langer verhaal.
De doden in Het boek van bloed willen dat hun leed gezien wordt. Van Laerhoven geeft in deze Vlaamse bundel ook stem aan slachtoffers, maar dan van oorlog en onderdrukking in de echte wereld, zonder spoken en minstens zo schrijnend.
Iemand die gevangen zit en verhalen moet blijven leveren: dat beeld uit Het boek van bloed keert terug in Misery, waar een gewonde auteur aan zijn fan is overgeleverd. Eén lange, benauwende roman.