Wells in zijn griezelvorm: vier verhalen over spookkamers, een medicijnman en een onhandig spook. Na de reis naar de Eloi en Morlocks laat deze bundel zien hoe Wells ook op kleine schaal de angst laat oplopen, met een vleugje humor.
Bradbury schreef tientallen jaren later net zulke korte, fantastische verhalen als Wells: tweeëntwintig stuks in deze bundel. Literair, soms donker, en elk verhaal opent een eigen wereld die je in een paar bladzijden te zien krijgt.
Een man met een lijf vol tatoeages die tot leven komen: zo verbindt Bradbury een reeks toekomstverhalen. Wie de tijdreis van Wells als raamvertelling waardeerde, vindt hier een even originele vorm, wat duisterder van toon.
Wells opende met zijn tijdreiziger de deur naar andere werelden; Hulst zet die deur op een kier en laat je in negen verhalen kijken naar levens die net iets anders lopen dan het onze. Hedendaags Nederlands, literair en licht verontrustend.
Acht verhalen van de Nederlandse sf-schrijver Paul Harland, een paar samen met collega's geschreven. Waar Wells de basis legde voor het genre, laat Harland zien hoe dat genre in het Nederlands klinkt: literair en ideeënrijk.
Tien korte verhalen waarmee William Gibson de toon zette voor cyberpunk, net zoals Wells dat ooit voor de tijdreis deed. Duister en scherp, en een mooie sprong van de Victoriaanse sf naar die van de jaren tachtig.
Zoals bij Wells zit de huiver bij Hermans vaak in een verteller die meer meent te zien dan de rest. Zijn eerste verhalenbundel bevat zes verhalen die schuren tussen waan en werkelijkheid, en is net zo onrustig als een reis naar het jaar 802.701.
Enríquez laat het griezelige het leven van gewone Argentijnen binnensluipen, verhaal na verhaal. Moderner en bloediger dan Wells, maar met dezelfde kunst van de korte vorm die je met een onbehaaglijk gevoel achterlaat.
Hilary Mantel is een andere Britse meester van het korte verhaal, en ze legt net als Wells de donkere kant van gewone levens bloot. Geen sf, wel literaire verhalen met een scherpe angel.
De tijdreiziger stapt uit onze wereld en Donaldson doet dat ook, zeven keer, met verhalen die van sprookje naar nachtmerrie gaan. Minder Victoriaans en meer fantasy, maar met dezelfde lust om het onwerkelijke serieus te nemen.
De Morlocks zijn een nachtmerrie die uit de grond kruipt; bij Jan Siebelink zit de nachtmerrie in het lichaam en hoofd van zijn personages. Vijf korte, literaire verhalen met dezelfde sluimerende angst als het bezoek aan de toekomst van Wells.
Een premiejager op een aarde vol radioactief stof moet androïden opsporen die niet van mensen te onderscheiden zijn. Dick stelt net als Wells de vraag wat er van de mens overblijft als de toekomst verder schuift.