Net als De geïllustreerde man is Hyperion een raamvertelling: pelgrims onderweg vertellen elk hun eigen verhaal. Simmons maakt er een groots ruimte-epos van met veel meer vaart, maar de opzet van losse verhalen binnen één reis komt je bekend voor.
Na de tatoeages van De geïllustreerde man is dit een logische volgende stap: een latere bundel van Bradbury, losser opgebouwd en zonder raamvertelling. De verhalen springen net zo tussen sterren en stadjes, en zijn vaak weemoediger.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Bradbury geeft elk plaatje een eigen verhaal; Emma Donoghue geeft oude sprookjes een nieuwe stem, waarbij de ene vertelster het woord doorgeeft aan de volgende. Geen sciencefiction, wel dezelfde slimme opbouw en literaire toon.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
De geïllustreerde man laat steeds een andere toekomst zien, De man in het hoge kasteel een ander verleden. Dick volgt verschillende mensen in een Amerika na een verloren oorlog, rustig en literair, met de vraag welke werkelijkheid eigenlijk telt.
Twee broers die buiten de wereld opgroeien, met muziek als gezelschap: Hulst maakt daar een roman van met de sfeer van een donker sprookje. Voor wie in De geïllustreerde man vooral de vreemdste, somberste plaatjes het mooist vond.
Een paar plaatjes op de huid van de geïllustreerde man tonen een wereld na de ramp, en De getekenden speelt zich precies daar af. Wyndham laat een jongen opgroeien in een strenge gemeenschap die iets aan hem niet mag ontdekken; spannend en goed te volgen.
In De geïllustreerde man wordt een kinderkamer gevaarlijk echt; Dick vraagt in Blade runner wanneer een machine echt genoeg is om mens te zijn. Een roman vol twijfel en somberte, voor wie Bradbury's verhalen over techniek het sterkst vond.
Hermans' eerste bundel deelt met De geïllustreerde man de lust om de lezer te verontrusten. Scherper en kouder dan Bradbury, en zonder raketten, maar ook hier hangt over elk verhaal een donkere ondertoon die lang blijft hangen.
Ook een vroege bundel met een eigenzinnige stem. Lanoye debuteerde met vier verhalen waarin humor en droefheid door elkaar lopen; minder fantastisch dan Bradbury, maar met dezelfde vrijheid om een verhaal plots een vreemde kant op te sturen.
Wie na De geïllustreerde man meer korte verhalen wil van een schrijver met vele gezichten, kan bij Claus lang vooruit. Deze dikke verzameling loopt van zijn vroegste tot zijn latere verhalen, van teder tot onheilspellend.
Waar Bradbury in een paar bladzijden het einde van een wereld laat zien, neemt Deon Meyer er een hele roman voor. Koorts volgt een vader en zoon die na een dodelijk virus opnieuw moeten beginnen; trager, maar ook ontroerend.
Gedeeld: duister, emotioneel en langzaam opbouwend
Bradbury liet zijn lezers in de jaren vijftig al schrikken van de toekomst. Butler doet dat met een jonge vrouw die in een uiteenvallend land haar eigen geloof bedenkt; duister, maar met hoop, en net zo goed over mensen als over de toekomst.
Gedeeld: duister, emotioneel en langzaam opbouwend