Ray Bradbury
Waarom deze past
Wie Lang na middernacht uit heeft, kan het best verder met deze eerdere bundel van Bradbury. Ook daar wisselen ruimteverhalen af met weemoedige verhalen uit gewone levens, en een paar ervan horen bij zijn bekendste werk.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Auke Hulst schrijft net als Bradbury over werelden die bijna de onze zijn, waarin één ding net anders loopt. Negen vreemde verhalen is Nederlandser en moderner, maar de weemoed en het lichte griezelen zitten er ook in.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Eén lang verhaal in plaats van tweeëntwintig korte, maar De Moor heeft dezelfde gave als Bradbury om het gewone vreemd en sprookjesachtig te maken. Hier gebeurt dat in de Sovjet-Unie vlak na de val, poëtisch en een beetje melancholiek.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Lang na middernacht laat zien hoeveel kanten Bradbury heeft, en deze vroege bundel doet dat voor de jonge Hugo Claus. Geen ruimtevaart, wel dezelfde wisseling van tederheid en donkere randen in korte, sterke verhalen.
Gedeeld: literair, emotioneel en duister
Waarom deze past
Nooteboom laat in deze bundel vertellers stilstaan bij wat voorbij is, in zinnen die net zo verzorgd en poëtisch zijn als die van Bradbury. Voor wie in Lang na middernacht vooral de stille, weemoedige verhalen het mooist vond.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Bradbury kijkt graag vanuit een vreemde hoek naar het gewone leven, en Wells doet dat in De droom vanuit het jaar 4000. Een man uit de verre toekomst beleeft in zijn slaap een heel Engels leven; trager en ouderwetser, maar net zo weemoedig.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Dimitri Verhulst
Waarom deze past
Verhulst debuteerde net als Bradbury met korte verhalen, en De kamer hiernaast heeft dezelfde mengeling van gevoel en een donkere ondertoon. Geen fantastiek, wel scherpe kleine scènes die je na Lang na middernacht makkelijk een voor een leest.
Gedeeld: literair, emotioneel en duister
Waarom deze past
Octavia Butler deelt met Bradbury het talent om sciencefiction over gewone mensen te laten gaan. De zaaier is een volle roman over een ontredderd Californië, duisterder dan de meeste verhalen in Lang na middernacht, maar met dezelfde menselijke blik.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Waarom deze past
Abdolah vertelt in Rode wijn korte verhalen die klinken als oude vertellingen, over vluchten en gemis. Wie in Lang na middernacht de verhalen over heimwee het sterkst vond, herkent die toon meteen, al speelt alles hier op aarde.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Jan Wolkers
Waarom deze past
In het debuut van Wolkers zitten tederheid en iets griezeligs dicht naast elkaar, zoals in veel verhalen van Lang na middernacht. Rauwer en Hollandser dan Bradbury, maar ook in korte stukken die je in één zitting leest.
Gedeeld: literair, emotioneel en duister
Philip K. Dick
Waarom deze past
Bradbury en Dick waren tijdgenoten met heel verschillende stijlen, maar allebei vroegen ze wat er menselijk blijft als de wereld verandert. Dicks bekendste roman is vreemder en somberder, met een onverwacht gevoelige kern.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en duister
Harry Mulisch
Waarom deze past
Bradbury kijkt in zijn verhalen vaak naar de sterren en de vraag waar we vandaan komen, en Mulisch maakte daar een groot, rijk boek van. Lang en literair, een andere leeservaring dan korte verhalen, maar met dezelfde verwondering.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en emotioneel
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
