Waar Lia zichzelf uithongert, eet Fee juist tot ze niet meer kan: twee kanten van dezelfde strijd om controle. Do van Ranst houdt de zinnen kort en de toon nuchter, wat dit boek minder zwaar leest dan Wintermeisjes, maar niet minder eerlijk.
Reva heeft net als Lia een moeizame verhouding met eten en met haar eigen lichaam. Erna Sassen zet daar een verliefdheid op een intimiderende docent naast; het boek is korter, maar psychologisch net zo scherp als Wintermeisjes.
Lia telt, weegt en verstopt; Tori slaapt, blogt en sluit zich af. Oseman geeft die afstand tot de wereld een bijtende, sarcastische stem, minder lichamelijk dan Wintermeisjes en met een klein raadsel op school als rode draad.
Lia blijft achter met schuld na de dood van haar vriendin, Luuk na de dood van zijn broer. Ted van Lieshout laat zien hoe iedereen in een gezin anders rouwt, in een vorm die net zo persoonlijk aanvoelt als Lias gedachten.
Wie bij Lia bleef hangen bij de strengheid waarmee ze zichzelf behandelt, herkent die in Cornelie: hoogbegaafd, zonder vrienden en met een zusje dat haar bewondert. Lydia Rood houdt het dichter bij huis en rustiger van tempo.
Ook Conor wordt 's nachts bezocht, door een monster in plaats van een overleden vriendin. Patrick Ness maakt van rouw en schuld een verhaal met een spookachtige laag, net als Anderson doet met Cassie die steeds terugkomt.
Na een sterfgeval verdwijnt een tiener in zichzelf: bij Anderson via eten en tellen, bij Erna Sassen via een bed waar Boudewijn niet meer uit komt. Het Nederlandse boek is luchtiger en droog grappig, met dezelfde eerlijkheid.
Van dezelfde schrijver, en minstens zo sterk: Melinda zwijgt na een feest in de zomer en praat met bijna niemand meer. Minder lichaam en eten dan in Wintermeisjes, meer school, met dezelfde scherpe stem in korte stukken tekst.
Bart Moeyaert laat vier tieners op een warme middag bij een meer samenkomen, en de spanning zit in wat ze voor elkaar verzwijgen. Zuiniger geschreven dan Wintermeisjes, maar met dezelfde benauwende sfeer rond een vriendschap die niet klopt.
Een kind dat met iets rondloopt wat het niemand kan vertellen, en dat zichzelf de schuld geeft. Wie Wintermeisjes vooral las om die eenzaamheid, vindt bij Ted van Lieshout een jongere, kwetsbaardere variant, ingetogen en dichterlijk opgeschreven.
Een Vlaamse schrijver laat een gezin op het Australische platteland langzaam ontsporen. Anne Provoost neemt meer tijd dan Anderson en kijkt meer naar ouders en zusjes, maar ook hier zit de kracht in wat een meisje voor de buitenwereld verbergt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Alex rent de hele dag om weg te zijn van thuis, Lia zoekt controle in wat ze wel en niet eet. Do van Ranst schrijft kort en grillig over een jongen met ouders die hem niet zien, een gevoel dat Lia ook goed kent.