Bou moet van zijn vader opschrijven wat hij voelt, en dat levert een rauw en grappig schrift op. Ted van Lieshout koos ook voor een jongen met pen en papier na een groot verlies. Literair, klein en heel eerlijk.
Bou komt zijn bed niet meer uit, en Cornelie bij Lydia Rood is zestien, slimmer dan de rest en eenzaam. Twee jongeren die in hun eigen hoofd vastzitten, verteld met een scherpe, soms grappige stem.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Boudewijn wordt door zijn vader tot schrijven gedwongen. Alex bij Do van Ranst rent weg van ouders die met zichzelf bezig zijn. Twee jongens met een lastige relatie tot hun ouders, scherp en literair verteld.
Bou schrijft omdat het moet, en ontdekt gaandeweg wat er in hem zit. Do van Ranst kruipt in het hoofd van Fee, die nooit meer dun wil zijn. Even rauw en psychologisch, over een tiener die worstelt met zichzelf.
Bou zit vast in een somberte waar hij zelf niet uitkomt, en Sassen maakt dat invoelbaar zonder te preken. John Green doet dat met een meisje wier gedachten haar gevangen houden. Engelstalig van oorsprong, met dezelfde mix van humor en pijn.
Bou ligt het liefst in bed en heeft geen zin in mensen. Tori Spring bij Alice Oseman ook: ze slaapt graag, blogt veel en houdt de wereld op afstand. Een Engelse tegenhanger met dezelfde droge humor.
Een vader stelt Bou een ultimatum, en Frances bij Alice Oseman leeft volgens een strak schoolschema. Twee tieners onder druk die langzaam ontdekken wie ze zelf willen zijn. Warm, grappig en herkenbaar.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Muziek uit de cd's van zijn vader helpt Bou verder; Miles bij John Green verzamelt beroemde laatste woorden. Twee jongens die houvast zoeken in iets kleins, terwijl het grote verdriet om hen heen blijft.
Het strafwerk van Bou bestaat uit korte, dagelijkse stukjes die steeds meer onthullen. Laurie Halse Anderson gebruikt dezelfde vorm voor een Amerikaans meisje dat zich afsluit voor iedereen. Zwaarder, maar net zo dicht op de huid.
Een vader en zoon die na de dood van de moeder niet meer weten hoe ze met elkaar moeten praten: dat is de kern van Sassen. Anne Provoost schrijft net zo ingetogen over een samengesteld gezin ver weg, op een afgelegen boerderij.
Een zestienjarige die liever niet praat, staat centraal bij Erna Sassen. Bart Moeyaert zet vier tieners bij een meer op een warme zomermiddag. Kort, literair en vol onuitgesproken gevoelens.
Bou schrijft met tegenzin, maar wel eerlijk. Rifka in Zwarte zwaan van Gideon Samson noemt haar leugens groot denken. Twee hoofdpersonen die je niet meteen leuk vindt, en die je toch blijft volgen.