Een gezin dat uit balans raakt na een plotselinge dood: dat is In de zon kijken, en dat is ook Gebr. Waar Chloë vooral naar haar moeder kijkt, leest Luuk de woorden van zijn overleden broertje. Ted van Lieshout maakt er iets breekbaars en poëtisch van.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Na de dood van haar vader op de Australische boerderij moet Chloë de volwassene spelen voor haar moeder. Do van Ranst beschrijft een jongen in een vergelijkbare rol, met ouders die hem niet kunnen geven wat hij nodig heeft. Sneller en grilliger verteld dan Provoost.
Chloë groeit op tussen paarden en droog land, ver van een stad, en dat boerenleven zit ook in het korte boek van Bart Moeyaert over een Vlaamse jongen en zijn hond. Allebei verhalen waarin een kind pijnlijk ontdekt hoe volwassenen echt zijn.
Chloë verliest haar vader en daarna langzaam ook de moeder die ze kende. Erna Sassen schrijft over een ander soort verlies, een vriendschap die door een vertrek wordt afgebroken, maar met dezelfde stille, literaire toon waarin verdriet nooit wordt uitgeschreeuwd.
Chloë probeert overeind te blijven terwijl thuis alles schuift, en ook in Er is geen vorm waarin ik pas loopt het leven van een scholier ineens vast. Erna Sassen schrijft directer, maar even serieus over wat jongeren dragen als niemand kijkt.
Bij Chloë verandert alles door één val van een paard; bij Thomas door één telefoontje achter het stuur. Elle van den Bogaart maakt er een spannender boek van, maar net als Provoost laat ze zien hoe één moment een heel leven op zijn kop zet.
Chloë houdt de boel bij elkaar terwijl haar moeder wankelt; Frances in Radiostilte houdt haar hele leven op schema. Alice Oseman schrijft Engelser en eigentijdser, met meer vriendschap, maar ook hier zie je een meisje dat te veel op haar schouders neemt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Op haar boerderij ver van alles staat Chloë er vaak alleen voor, en ook Cornelie is eenzamer dan ze laat zien. Lydia Rood tekent een meisje dat door bijna niemand echt gezien wordt, behalve door haar jongere zusje, en dat raakt dezelfde snaar als In de zon kijken.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Wie In de zon kijken mooi vond, kan bij Anne Provoost verder met De roos en het zwijn, een rauwe hervertelling van een oud sprookje. Minder realistisch, wel met dezelfde ingehouden pijn en personages die met hun verleden worstelen.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair