Waar Barker in het titelverhaal een theater vult met een bovennatuurlijk publiek, mengt Herbert in De speer thriller, horror en geschiedenis rond de lans van Longinus. Eén roman, met dezelfde Britse lust in het donkere.
Een gelige mist die na een aardbeving uit een geheime legerbasis ontsnapt: Herbert schrijft horror die net als Barker niets wil verbloemen. Voor wie de rauwe kant van Seks, dood en stralende sterren aankan, nu in romanvorm.
Simmons begint in de Roemeense weeshuizen na de val van Ceaușescu, waar een Amerikaanse arts een baby met een raadselachtige kwaal adopteert. Net als Barker geeft hij een oud griezelmotief een verrassende draai.
Ook Straub gaf korte horror een literaire draai; zijn zeven verhalen lopen net als die van Barker uiteen van menselijke gruwel tot spookverhaal. Een goede volgende stap na deze kleine kennismaking met Barker.
Matheson schreef korte verhalen met een venijnige wending, net als de stukken in deze Barkerbundel. Minder bloederig, meer suggestie, en ideaal als je horror het liefst in kleine porties leest.
Seks, dood en stralende sterren is een proeverij; deze Bradbury-keuze is een vergelijkbare kennismaking met zijn vroegste werk. Zijn griezelverhalen zijn ouder, poëtischer en minder rauw, maar ze schuren op dezelfde plekken.
Na een handvol Barkerverhalen is dit een goede overstap naar eigentijdse horror uit Zuid-Amerika. Enríquez laat lichamen en buurten net zo onheilspellend worden, met een maatschappelijke scherpte die Barker niet zoekt.
Simmons laat het luxe vakantieoord van een vastgoedmagnaat op Hawaï teisteren door vreemde voorvallen. Net als Barker in het titelverhaal zet hij rijkdom en vertoon tegenover iets dat veel ouder en kwaadaardiger is.
Net als het titelverhaal draait De vampier vertelt om de aantrekkingskracht van de dood en van het optreden. Rice laat een vampier in San Francisco zijn levensverhaal vertellen, traag, weelderig en melancholiek.
Een giftige gaswolk uit een onderzoekslab treft het welvarende Hampstead in Connecticut: Straub laat net als Barker het gewone leven verrotten. Een lange roman voor wie na deze vijf verhalen grotere horror zoekt.
Lichamen die niet zijn wat ze lijken, op een afgelegen eiland in de Stille Oceaan: Wells schreef die nachtmerrie al lang voor Barker. Korter en ingetogener dan moderne horror, maar de gruwel blijft hangen.