Ook hier een bastaard die aan de rand van een adellijke familie opgroeit: Jon Sneeuw. Maar hij is slechts één van acht vertellers, en het hof is groter, bloediger en cynischer dan de burcht van Fitz. Kies dit als je de intriges wilt zonder de warmte; reken op meer seks en geweld dan bij Hobb.
Gedeeld: hofintriges, duister, epische wereld en plottwist
Tolkien neemt net zo rustig de tijd als Hobb, met lange tochten en veel aandacht voor wat een last met iemand doet. De trouw tussen Frodo en Sam raakt aan die tussen Fitz en zijn dieren. Hier geen hof of gifmenger, wel een veel grotere wereld en een verteller die op afstand blijft.
Gedeeld: epische wereld, langzaam opbouwend, emotioneel en literair
Vin is net als Fitz een verschoppeling die door een oudere mentor wordt opgeleid en langzaam leert iemand te vertrouwen. Ze oefent op bals van de adel, als spion. Sanderson schrijft sneller en plotgerichter, met gevechten vol rondvliegende munten. Minder pijn, meer verrassingen.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, hofintriges, epische wereld, emotioneel en plottwist
Een tiener erft een ambt waar niemand om vraagt: Sabriël moet doden terugsturen zoals Fitz voor de koning moet doden. Ook zij is vooral alleen, in een koninkrijk dat uit elkaar valt. Garth Nix houdt het korter en actiever, met een magie van klokken en tekens die preciezer is uitgewerkt.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, epische wereld en emotioneel
Tiuri is zestien, schildknaap, en krijgt een opdracht die hij met niemand mag delen. Dat eenzame plichtsgevoel herken je van Fitz. Tonke Dragt schrijft helderder en hoopvoller, zonder magie of hofgekonkel, en haar held krijgt onderweg wél vrienden op wie hij kan bouwen.
Gedeeld: epische wereld, emotioneel, toegankelijk en spanning
Adso is een novice die opschrijft wat hij als jongen naast zijn meester zag, zoals de oudere Fitz terugkijkt op zijn leerjaren. Een abdij vol rivaliteit in plaats van een burcht, en een leermeester die redeneert in plaats van gif mengt. Zwaarder van taal en zonder fantasy-elementen.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair, duister, psychologisch en hofintriges
Privélessen bij een oude mentor, een rivaal die iets in zijn schild voert en een school waar het gevaar van binnenuit komt: het zesde Potter-boek ligt dichter bij Hobb dan je zou denken. Lichter en geestiger, en alleen te volgen als je de eerdere delen kent. Het einde doet pijn.
Gedeeld: emotioneel, uitgewerkt magiesysteem en plottwist
Elias is opgeleid tot moordenaar voor een keizerrijk en wil dat niet meer zijn. Dat gewetensconflict is het hart van Fitz' verhaal. Sabaa Tahir vertelt het met drie stemmen, veel vaart en een liefdeslijn. Dit is het tweede deel van haar reeks, dus lees eerst het boek dat eraan voorafgaat.
Een eenzame jongen die nergens bij hoort en troost vindt bij wezens in plaats van mensen: Bastiaan heeft iets van de jonge Fitz. Michael Ende maakt er een sprookje van over verbeelding, met een geluksdraak en een kindkeizerin. Dromeriger en zachter, geschikt als je de melancholie van Hobb mooi vond.
Gedeeld: emotioneel, epische wereld, literair en langzaam opbouwend
Kapitein Flinx is een afgeschreven man die tegen wil en dank trouw blijft aan een stad die hem niet waardeert, en ook hier wil iemand via een complot de troon inpikken. Pratchett maakt er een klucht van. Voor na Hobb, als je dezelfde ingrediënten wilt zonder dat het zeer doet.
Gedeeld: hofintriges, epische wereld en toegankelijk
Geen fantasy, wel dezelfde vertelvorm: iemand kijkt jaren later terug op de tijd dat ze als onzekere buitenstaander een groot huis binnenkwam waar iedereen de regels kende behalve zij. Op Manderley is de huishoudster even dreigend als een prins bij Hobb. Traag en sfeervol, met dreiging die nooit hardop wordt uitgesproken.
Gedeeld: psychologisch, langzaam opbouwend, literair en beklemmend