Een huis dat zijn bewoners niet loslaat: wat de villa in Coldheart Canyon is voor Todd, is Hill House voor de verlegen Eleanor. Jackson zet in op suggestie en stilte, waar Barker uitbundig en grotesk is; allebei klassieke spookhuisverhalen.
Net als Barker schrijft Rice over glamour en verval die hand in hand gaan: een vampier vertelt een journalist zijn levensverhaal. Weelderig, duister en vol verlangen naar een jeugd die eeuwig duurt.
Een afgelegen huis waar het verleden nog rondwaart: Noemí reist in 1950 naar haar pas getrouwde nicht na een verontrustende brief. Moreno-Garcia schrijft net zo zintuiglijk als Barker over een rijke familie met duistere kanten.
Straub laat een rouwende moeder opnieuw beginnen in een Londens huis dat haar niet met rust laat. Net als in Coldheart Canyon bouwt de griezel zich langzaam op rond een plek met een eigen verleden.
Een slaperig stadje met een verlaten sanatorium op de heuvel: Bradley bouwt haar horror net als Barker rond een plek waar het verleden niet rust. Rustiger en minder bloederig dan Coldheart Canyon.
Geestenlicht draait om een magiër uit de jaren zestig die spoorloos verdween na een ritueel, zoals Coldheart Canyon draait om sterren uit een vergane tijd. Bradley vertelt met meer mysterie en minder bloed dan Barker.
King laat een arts met zijn gezin verhuizen naar een huis aan een drukke weg in Maine, en de omgeving blijkt meer te verbergen. Even duister als Coldheart Canyon, maar huiselijker en dichter bij gewone mensen dan Barkers Hollywood.
Simmons stuurt een Amerikaanse dichter naar Calcutta, Barker een filmster naar een verborgen villa; allebei belanden ze in een wereld die verrot is onder de oppervlakte. Heftige, zintuiglijke horror.
Een herberg op het Engelse platteland waar het volgens oude verhalen spookt: Kingsley Amis maakt er een geestig, ironisch spookverhaal van. Wie in Coldheart Canyon genoot van de spot met Hollywood, waardeert ook deze droge Britse variant.
Ook Enríquez laat een glanzende buitenkant scheuren, in twaalf verhalen over gewone Argentijnen van wie het leven op zijn kop wordt gezet. Korter en literairer dan Barker, met dezelfde ijzingwekkende ondertoon.
Barkers eerste roman heeft al wat Coldheart Canyon zo sterk maakt: een schatrijke man verschanst zich in zijn landhuis, bang voor een duister verleden dat terugkomt. Minder Hollywood, meer oude schuld.
Een plek met een gruwelijk verleden dat niet wil rusten: in Chapel Croft werden eeuwen geleden martelaren verbrand. Tudor schrijft sneller en meer als thriller dan Barker, maar de spookachtige sfeer van een plek die herinnert is dezelfde.