Kortere Murakami met één ramp als achtergrond: de beving die Kobe in 1995 trof. Net als in Blinde wilg, slapende vrouw schuift het vreemde ongemerkt het alledaagse in, maar deze bundel is hechter, omdat elk verhaal in dezelfde nasleep speelt.
Wie na Blinde wilg, slapende vrouw meer korte Murakami wil, vindt in deze latere bundel zeven verhalen over mannen die een vrouw verloren. Iets minder surrealistisch, meer weemoed, en dezelfde lichte toets waarmee een klein voorval een leven uit balans brengt.
Japins debuut is net als Blinde wilg een bundel waarin mensen op een onverwacht moment uit evenwicht raken. Minder vreemde dieren en geesten, meer menselijke ambitie die net mislukt, maar met dezelfde mengeling van tederheid en verbazing.
Murakami laat zijn personages kantelen door een vuurvliegje of een vreemde ontmoeting; bij Van Dis zijn het vluchtelingen en oude herinneringen. Vijf literaire verhalen die net als de Japanse bundel ernst en lichtheid mengen.
Ook in de korte verhalen van Kader Abdolah verliezen mensen in één klap hun houvast, alleen gaat het hier om vluchten uit Iran in plaats van om pratende apen. Ernstiger en politieker, met dezelfde aandacht voor het kleine detail.
Vijftien mensen op een breekpunt: Griet Op de Beeck doet in haar bundel wat Murakami in Blinde wilg doet, zonder het surrealistische. Emotioneel, direct en psychologisch scherp, voor wie vooral de menselijke kant van de Japanse verhalen raakte.
De absurde verhalen van de jonge Mulisch over een brave burger die 's avonds rare dingen beleeft, hebben iets van Murakami's ijsman en kraaien. Kort, onwerkelijk en geestig, alleen dan Hollands en uit de jaren vijftig.
Murakami laat sprookjesachtige figuren zoals een ijsman en een gevaarlijke aap door gewone levens lopen; Donoghue vertelt bekende sprookjes opnieuw vanuit de vrouwen. Korte, literaire verhalen die de grens tussen fabel en werkelijkheid laten vervagen.
De kraaien, de ijsman en het vuurvliegje uit Murakami's bundel horen bij een wereld die net niet klopt. Bradbury bouwt zo'n wereld op een andere planeet, verhaal na verhaal, tot er een heel landschap van heimwee staat. Ouder en Amerikaans, met dezelfde stille verwondering.
Een acteur die zijn leven lang bijrollen speelde en dan toch een grote rol krijgt: Mulisch' roman heeft het milde absurdisme van de beste verhalen in Blinde wilg. Een langer verhaal, met dezelfde zachte spot over mensen die net naast het leven staan.
In Blinde wilg trekken personages zich vaak terug in een stil hotel of op een eiland, waar het vreemde hen dan toch vindt. Van Dis laat een schrijver hetzelfde doen, ver van iedereen op het platteland. Rustig, psychologisch en met een licht onbehaaglijk randje.
Murakami's personages raken uit balans door kleine, onverklaarbare dingen; Mizee's hoofdpersoon volgt alleen haar eigen roeping en botst daardoor met de Sociale Dienst. Absurd en grappig, Nederlands in plaats van Japans, met dezelfde sympathie voor mensen die er net buiten vallen.