Een daad in een opwelling en jaren schuld daarna: dat is de kern van Medeschuldig en van Drie dagen en levenslang. Pierre Lemaitre vertelt het vanuit een jongen in een Frans dorp, Mendes vanuit een oudere kunstenaar, maar het knagende geweten is hetzelfde.
Jozef Heine weet in Medeschuldig niet zeker wat hij in zijn dronkenschap heeft gedaan, en ook Kirsten worstelt in Lijdensweg met een gat in haar geheugen. Peter Robinson bouwt de spanning rond dat niet-weten net zo knap op.
Mendes laat in Medeschuldig een man zien die nog steeds draagt wat hij in een oorlog meemaakte, en Minette Walters doet dat met een correspondente die het geweld in Sierra Leone zag. Allebei psychologische thrillers waarin oorlog nooit helemaal voorbij is.
Karin Fossum vertelt in De duivel draagt het licht hoe een kleine misdaad uitloopt op iets wat niemand wilde, en Jozef Heine beleeft in Medeschuldig iets vergelijkbaars. Fossum schrijft kaler en Noors, maar het gevoel van schuld kruipt net zo dichtbij.
Ook De fluisteraar draait om een eenzaam mens met vaste gewoontes die door één gebeurtenis ontspoort. Karin Fossum vertelt het rustig en ingetogen, net zoals Mendes in Medeschuldig de tijd neemt voor wat er in het hoofd van Jozef omgaat.
Ruth Rendell maakt in Het stenen oordeel de spanning uit het waarom in plaats van het wie, en ook Medeschuldig draait om wat Jozef doet met wat hij denkt te hebben gedaan. Een Engels landhuis in plaats van Antwerpen, met hetzelfde benauwende gevoel.
Victor Jenner en Jozef Heine zijn twee mannen die worstelen met wat ze in zichzelf vrezen. Ruth Rendell schrijft er een stil, Engels portret van, Mendes een Vlaams; allebei kruip je diep in het hoofd van iemand die zichzelf niet meer vertrouwt.
Johan Theorin schrijft net als Mendes in Medeschuldig over een man met een verleden dat hij niet loslaat. Sint-Psycho speelt naast een Zweedse psychiatrische kliniek en is benauwender, maar ook hier vraag je je steeds af wat de hoofdpersoon verbergt.
Bram Dehouck is een Vlaamse schrijver die net als Mendes graag een man laat vallen die het zelf aan het rollen brengt. Witte raaf draait om charme en bedrog, Medeschuldig om schuld en angst, maar beide houden je dicht bij de hoofdpersoon.
Robert van Gulik schreef met Een gegeven dag een Amsterdamse roman over een man die zijn oorlogsverleden niet kwijtraakt, net als Jozef Heine in Medeschuldig. Psychologisch en sfeervol, en heel anders dan zijn Rechter Tie-boeken.
Wie in Medeschuldig gegrepen werd door een hoofd vol schuld en donkere herinneringen, vindt bij Grangé een journalist die zich in een moordenaar verdiept tot hij er zelf in verdwaalt. Harder dan Mendes, maar even psychologisch.