De duivel draagt het licht laat je meekijken met mensen die kwaad doen en het zichzelf goedpraten, en Highsmith is daar de meester van. Tom Ripley is gladder en charmanter dan Fossums verveelde jongens, maar je zit net zo ongemakkelijk dicht op hem.
Fossum zet een vrouw neer die geniet van haar macht over een hulpeloze jongen; Theorin speelt met diezelfde onrust rond een kliniek naast een kleuterschool. Beide boeken bouwen dreiging op uit een gewone werkplek of een gewoon huis.
Na de kelder van Irma Funder ga je bij Hayder nog een stap verder het donker in, met een echtpaar dat vastgebonden in het eigen huis wordt gevonden. Veel harder en gewelddadiger dan Fossum, voor wie de beklemming nog wil opvoeren.
Net als Fossum volgt George jongeren aan de rand van de samenleving, waar verveling en armoede kleine keuzes steeds zwaarder laten wegen. Het is een dikke, sombere roman waarin de inspecteur bijna bijzaak wordt.
Fossum laat je dicht op mensen zitten die steeds verder gaan dan ze van plan waren, en ook French zet haar Ierse rechercheur in een situatie waarin ze zichzelf dreigt te verliezen. Een lang, sfeervol boek voor wie het psychologische spel het spannendst vindt.
Ook Nesser schrijft over een gewone man die op een ochtend in een nachtmerrie wakker wordt, en Van Veeteren is net zo zwijgzaam en opmerkzaam als Sejer. Iets klassieker opgebouwd, met een droge, wrange toon.
Gedeeld: duister, politieonderzoek en psychologisch
Zoals Fossum het kwaad laat beginnen bij gewone verveling, zo kijkt Dehouck naar wat er schuilgaat achter een man met charme en een succesvol leven. Een korte Vlaamse thriller die net zo dicht op zijn personages zit.
Bij Fossum weet jij als lezer al wat er gebeurd is en de politie nog niet. In Achterland draait Dahl dat om: een brief bevat details die alleen de dader kan kennen, en het team moet uitvinden wie hem schreef.
Na Fossums kleine stad in Noorwegen trekt Peter May je mee naar een ruig Schots eiland, waar jeugdherinneringen en geweld door elkaar lopen. Net zo donker, maar met meer landschap en meer verleden.
Fossum laat twee zaken naast elkaar lopen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, en ook Dahl werkt graag met losse draden. Hier zit een rechercheur tegenover haar eigen ex in de verhoorkamer, wat het geheel persoonlijk en ongemakkelijk maakt.
Wallander en Sejer zijn allebei vermoeide, fatsoenlijke rechercheurs die zien hoe hun land harder wordt. Honden van Riga gaat de grens over naar Letland en is politieker dan Fossum, met dezelfde beklemmende sfeer.
De duivel draagt het licht leest als een studie van eenzaamheid en macht; Padura doet iets vergelijkbaars in Havana, rond een gewurgde travestiet in het rood. Literairder en broeieriger dan Fossum, met een melancholieke inspecteur.
Gedeeld: duister, langzaam opbouwend en politieonderzoek