Connie Burns is in Duivelsveer een verslaggeefster die te veel heeft gezien om nog rustig te slapen. Bob Mendes kiest een kunstenaar op leeftijd als hoofdpersoon, maar het thema is hetzelfde: een gewelddadig verleden dat in het gewone leven blijft opduiken.
Duivelsveer verbindt een burgeroorlog met een persoonlijke obsessie, en Mo Hayder doet dat met een Britse studente die in Japan naar oude oorlogsbeelden zoekt. Hayder is heftiger en vreemder, Walters ingetogener, maar beide kijken naar wat geweld achterlaat.
Connie Burns is een journaliste die een moordenaar niet loslaat, net als de verslaggever bij Jean-Christophe Grangé. Grangé neemt je mee naar Azië en is extremer en sneller; Walters blijft dichter bij de angst van haar hoofdpersoon.
Connie trekt zich in Duivelsveer terug in een stil Engels huis en merkt dat afstand geen veiligheid geeft. Camilla Grebe laat een Zweedse therapeute datzelfde ervaren; korter van stof dan Walters, met een dreiging die van dichtbij lijkt te komen.
Duivelsveer gaat over geweld tegen vrouwen en hoe je daarna verder moet. Camilla Grebe maakt daar de kern van haar boek van, met een psycholoog en een praatgroep van vrouwen; minder oorlog, meer Stockholm, net zo indringend.
Duivelsveer laat Connie onderduiken op een plek waar ze zich alleen en bekeken voelt. Yrsa Sigurðardóttir stuurt een groep oude vrienden midden in de winter naar een IJslands eiland en laat hetzelfde gevoel groeien; meer onheil van buitenaf, minder oorlog.
Na Duivelsveer kun je bij Walters zelf blijven met Niemandsland, waarin een jonge arts ingesloten raakt terwijl een woedende buurt zich tegen haar patiënt keert. Korter en sneller verteld, met dezelfde scherpe blik op mannen, vrouwen en macht.
Connie Burns weet dat een moordenaar haar zoekt, en Johan Theorin laat zijn hoofdpersoon werken in de schaduw van een gesloten inrichting vol gevaarlijke mannen. Theorin is trager en raadselachtiger; het onbehagen is vergelijkbaar.
Duivelsveer gaat over een man die vrouwen haat en daar ongestraft mee wegkomt. Ruth Rendell kiest juist het perspectief van zo iemand, een man die na jaren in de cel weer vrij rondloopt; je ziet hem van binnenuit, waar Walters hem op afstand houdt.
Walters laat in Duivelsveer zien hoe ver de gevolgen van een enkele gewelddaad reiken. Karin Fossum begint klein, met twee verveelde jongens en een beroving op straat, en volgt dan wat er daarna met iedereen gebeurt; Noorser, stiller en net zo ongemakkelijk.
Connie Burns slaapt slecht na wat ze heeft meegemaakt, en bij Ingrid Oonincx melden drie mensen met chronische slapeloosheid zich voor een proef. Nederlands en sneller, meer thriller dan oorlogsdrama, wel met dezelfde knagende onrust.