Ook in Een tweede huid kruipt Rendell in het hoofd van iemand die buiten de gewone wereld staat, en ook daar zie je met lede ogen een ramp naderen. Wie Eunice Parchman niet kon vergeten, moet Victor Jenner leren kennen.
Een nieuwe werknemer die zijn ware bedoelingen verborgen houdt en een omgeving die niets doorheeft: Sint-Psycho heeft dezelfde sluipende dreiging als Het stenen oordeel. Theorin is griezeliger en Zweedser.
Net als Rendell in Het stenen oordeel vraagt Minette Walters zich af wat iemand tot een gruwelijke daad drijft, en wie zo iemand eigenlijk is. In De beeldhouwster probeert een schrijfster een veroordeelde vrouw te begrijpen.
Highsmith en Rendell zijn verwant: allebei schrijven ze over gewone mensen die over een grens gaan, en je volgt het van dichtbij. Tom Ripley werkt zich net als Eunice Parchman naar binnen in een rijkere wereld.
Een buitenstaander in huis die steeds bedreigender wordt: Misery en Het stenen oordeel spelen zich grotendeels binnen vier muren af. King is heftiger en lijfelijker, Rendell kil en beheerst.
Fossum vertelt in Ik kan in het donker zien vanuit een eenzame man die zijn duistere kant voor iedereen verbergt, zoals Eunice dat doet op Lowfield Hall. Kort, kil en ongemakkelijk dichtbij.
Dijkzeul laat in Dagen van schaamte zien hoe een geheim een ogenschijnlijk perfect leven ondermijnt, net als in Het stenen oordeel. Nederlands, eigentijds en psychologisch scherp.
Bram Dehouck schrijft net als Rendell over een personage met een glanzende buitenkant en iets wat niemand mag weten. Witte raaf is Vlaams, met zwarte humor, en even onontkoombaar opgebouwd als Het stenen oordeel.
Lemaitre volgt in Drie dagen en levenslang een jongen die met een vreselijk geheim moet leven, en net als in Het stenen oordeel weet je als lezer meer dan de omgeving. Frans, compact en schrijnend.
Een huis op het platteland waar de dreiging van binnenuit lijkt te komen: Het veilige huis deelt die sfeer met Het stenen oordeel. Nicci French schrijft sneller en met meer spanning rond de hoofdpersoon.
P.D. James schreef met Onschuldig bloed, net als Rendell met dit boek, een roman buiten haar detectivereeks waarin klasse en schuld botsen. Een slimme jonge vrouw zoekt haar afkomst en merkt hoe het verleden blijft schuren.