Een vriendengroep van vroeger, een afgelegen huis in de winter en een oude ervaring die blijft opduiken: Blijf hier niet en dit boek van Lucy Foley lopen opvallend gelijk. Foley houdt het in Schotland, met meer onderlinge jaloezie en net zo'n kille omgeving.
Het spel tussen voor en na, dat Yrsa met de studievrienden speelt, zit ook in dit boek van Mary Kubica. Haar vrouw moet zich in een vreemde, geïsoleerde situatie staande houden; het is psychologischer en minder spookachtig dan Blijf hier niet.
Het gevoel dat er vlak naast je iets onheilspellends ligt, kent wie in het vuurtorenwachtershuis van Blijf hier niet zat. Johan Theorin bouwt die onrust net zo traag op, met een hoofdpersoon die iets uit zijn verleden meedraagt.
Een oud huis van vuurtorenwachters op een eiland in de winter: Theorin en Yrsa kozen bijna hetzelfde decor. Nachtstorm is stiller en meer een spookverhaal over rouw, maar de wind, het ijs en de traag groeiende angst zijn verwant.
Waar Yrsa vrienden naar een afgelegen eiland stuurt, trekt bij Camilla Grebe een rouwend gezin naar een geïsoleerd huis. Beide boeken laten verdriet uit het verleden in het heden doorwerken, met psychologische spanning die langzaam stijgt.
Blijf hier niet draait om mensen die een gedeeld verleden niet kunnen laten rusten; in Wakker belanden drie slapelozen samen in een experiment. Oonincx is Nederlands en sneller van tempo, maar de groeiende onrust in een kleine groep herken je.
Een kerstuitnodiging naar een afgelegen plek, mensen die elkaar maar half vertrouwen en een winterse sfeer: Jet van Vuuren raakt dezelfde snaar als Blijf hier niet. Haar boek is huiselijker en Nederlandser, met een docente in plaats van een vriendengroep.
Een huis dat zijn verleden meedraagt en een raadsel dat jaren later bovenkomt: dat delen Blijf hier niet en Lisa Jewell. Jewell vertelt vanuit meerdere stemmen in Londen in plaats van op een eiland, en is wat warmer van toon.
Zoals de vrienden van Blijf hier niet terug moeten naar wat er zeven jaar eerder gebeurde, zo wordt ook Libby Day gedwongen haar verleden opnieuw te bekijken. Gillian Flynn is rauwer en zwarter, maar het spel met toen en nu is vergelijkbaar.
Nog een IJslandse roman waarin het verleden letterlijk weer boven de grond komt. Indriðason schrijft rustiger en melancholieker dan Yrsa, met een rechercheur in plaats van een vriendengroep, maar de grauwe sfeer van het eiland is dezelfde.
Wie bij Blijf hier niet genoot van de vraag wat echt is en wat niet, vindt bij Franck Thilliez een man die door nachtmerries wordt geplaagd. Het Franse boek is wilder van opzet, maar de psychologische onrust lijkt op die van de studievrienden.
Minette Walters schrijft net als Yrsa over een trauma dat zijn tijd afwacht, met een sfeer die steeds dreigender wordt. Haar journaliste staat er wel alleen voor, zonder vriendengroep, en het decor is warmer dan de Westmaneilanden.