Kenmerkend: emotioneel, korte hoofdstukken en psychologisch.
Waarom deze past
De spottende blik op kliekjes en schoolregels in Zwijg als het graf vind je terug bij Tori Spring, die vooral slaapt, blogt en mensen vermoeiend vindt. Alice Oseman houdt het humeur net zo zwart en de toon net zo eerlijk, met iets meer mysterie op school.
Gedeeld: emotioneel en psychologisch
Waarom deze past
Wie om de cynische kijk op de highschool moest lachen, leest hier over Frances, de modelleerling met een heimelijk tweede leven. Minder zwijgen, meer zoeken naar wie je echt bent; Oseman schrijft net zo raak over de druk van school.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Erna Sassen
Waarom deze past
Twee boeken die net zo goed over de dingen gaan die niet gezegd worden als over wat er wel staat. Sassens hoofdpersoon is een jongen in plaats van een meisje, thuis in plaats van op school, maar zijn zwartgallige grapjes klinken als familie van die in Zwijg als het graf.
Gedeeld: emotioneel, literair en psychologisch
Patrick Ness
Waarom deze past
Een tiener die iets wegstopt wat te groot is om te zeggen: bij Anderson een meisje op de highschool, bij Patrick Ness de dertienjarige Conor met een ernstig zieke moeder. Hier krijgt het zwijgen de vorm van een monster dat 's nachts aan zijn raam staat.
Gedeeld: emotioneel, korte hoofdstukken en psychologisch
Lydia Rood
Waarom deze past
De eenzaamheid van een slim meisje dat nergens bij hoort staat ook bij Lydia Rood centraal. Cornelie heeft nog nooit een vriend gehad; het boek is minder grappig dan Zwijg als het graf, maar je kijkt net zo dicht mee in haar hoofd.
Gedeeld: emotioneel en psychologisch
Waarom deze past
Net als de verteller van Anderson praat Fee vooral tegen zichzelf, in korte, scherpe hoofdstukken. Do van Ranst schrijft over een meisje dat zich volpropt omdat ze nooit meer dun wil zijn, en laat langzaam zien waar dat vandaan komt.
Gedeeld: emotioneel, literair en psychologisch
Waarom deze past
Een buitenstaander die stilletjes alles opmerkt: Oliver woont in Noorwegen en draait om zijn neef Bendik heen. Edward van de Vendel vertelt warmer en romantischer dan Anderson, maar het langzaam prijsgeven van wat er in iemand omgaat is vergelijkbaar.
Gedeeld: emotioneel, literair en psychologisch
Waarom deze past
In Gebr. rouwt elk gezinslid op een eigen manier om de jongste zoon, en niemand praat er echt over. Dat zwijgen in huis past bij de stilte in Zwijg als het graf; Ted van Lieshout vertelt het vanuit de zestienjarige Luuk, persoonlijk en in losse stukken.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Alex vlucht voor zijn ouders door te rennen, de verteller van Anderson vlucht in zwijgen. Do van Ranst schrijft kort, met een jongen die net zo weinig hulp krijgt van de volwassenen om hem heen.
Gedeeld: emotioneel, literair en psychologisch
Waarom deze past
Wie wil weten hoe een andere tiener uit een donkere zomer omhoog krabbelt, leest dit debuut van Adam Silvera. Aaron uit de Bronx vertelt het zelf, met de humor van een jongen die eigenlijk helemaal niet om lachen verlegen zit.
Gedeeld: emotioneel en psychologisch
Waarom deze past
Op een warme zomerdag bij een meer gebeurt er iets tussen vier tieners, en de spanning hangt in wat niemand zegt. Bart Moeyaert schrijft zuinig en beklemmend; het past bij lezers die bij Anderson vooral de stiltes tussen de zinnen sterk vonden.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Anne Provoost
Waarom deze past
Chloe groeit op op een Australische boerderij, ver van een Amerikaanse highschool, maar ook zij houdt iets binnen wat gezegd moet worden. Anne Provoost bouwt het trager op en literairer, met hetzelfde oog voor wat een gezin liever verzwijgt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
