Het slotdeel, en na het einde van De bron der verheffing wil je niets anders. Sanderson beantwoordt hier de vragen over de mist, de Diepte en de oude profetieën die hij twee boeken lang heeft laten liggen. Somberder en grootser dan deel twee, met een afronding die klopt.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, plottwist, epische wereld, oorlog en emotioneel
Deel één van de trilogie, onmisbaar als je per ongeluk in het midden bent ingestapt. Het is strakker dan het vervolg: één doel, één bende, één onmogelijke opdracht. Kelsier leidt hier de groep en Vin leert stap voor stap wat ze met metalen kan.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, plottwist, toegankelijk en epische wereld
Ook een tweede deel waarin een koninkrijk van binnenuit wankelt terwijl de vijand voor de kust ligt. Fitz moet, net als Vin, kiezen tussen wat hij zelf wil en wat de kroon van hem vraagt. Hobb is trager en droeviger, en haar magie blijft vaag waar Sanderson alles uitlegt.
Gedeeld: hofintriges, emotioneel, duister en oorlog
Vond je Elends gevecht met de Raad en de belegeraars het boeiendste deel? Dan zit je bij Martin goed, want daar is politiek het hele verhaal. Elk hoofdstuk heeft een andere verteller, magie is zeldzaam en er vallen hardere klappen dan Sanderson ooit uitdeelt.
Gedeeld: hofintriges, meerdere vertellers, epische wereld en duister
De dievenbende van Kelsier werkte als een goed geoliede oplichtersploeg, en dat is hier de kern. Locke en zijn Heren Bastaards lichten de adel van een kanalenstad op met steeds brutalere plannen. Minder magie, grovere taal, en de wendingen komen net zo onverwacht.
Sanderson schreef de laatste drie delen van Het Rad des Tijds na de dood van Robert Jordan. Hier begint die reeks. Je herkent de profetie die anders uitpakt dan iedereen denkt en een magie met vaste regels, gesplitst in een mannelijke en een vrouwelijke helft.
Gedeeld: epische wereld, uitgewerkt magiesysteem, meerdere vertellers en toegankelijk
Een straatkind dat door een meester wordt opgeleid en in de politiek van een hoofdstad verzeild raakt: Azoth heeft dezelfde start als Vin. Brent Weeks schrijft sneller en bloediger, met een huurmoordenaar als leermeester. Het magiesysteem is losser dan allomantie.
Gedeeld: duister, plottwist, snel tempo en hofintriges
Sonea komt uit de sloppen en ontdekt een kracht die volgens iedereen alleen bij de rijke families hoort. Dat klassenverschil tussen skaa en adel speelt bij Canavan op kleinere schaal, in één stad. Rustiger en vriendelijker dan Sanderson, fijn als je vooral om Vin las.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, toegankelijk en romantisch
Een belegerd rijk en een jonge tovenaar die boven zichzelf uitgroeit, verteld in de heldere, directe stijl waar Sanderson op voortbouwt. Feist laat een leger door een scheur tussen twee werelden komen. Ouderwetser en minder verrassend, maar het leest net zo makkelijk weg.
Gedeeld: epische wereld, oorlog, toegankelijk en uitgewerkt magiesysteem
Zane en Straff waren voor jou de interessantste figuren? Abercrombie schrijft alleen maar zulke mensen. Een beul, een ijdele officier en een barbaar wisselen elkaar af als verteller in een rijk dat op oorlog afstevent. Cynischer dan Sanderson, en de magie blijft op de achtergrond.
Gedeeld: meerdere vertellers, duister en hofintriges
Vin wantrouwt iedereen omdat ze als kind is verraden, en dat gevoel is bij Fitz nog sterker. Hij is de bastaard van een prins en leert in het geheim het vak van gifmenger en spion. Reken op weinig actie en veel gevoel, in een ik-vorm die je dicht bij hem houdt.
Gedeeld: hofintriges, emotioneel en epische wereld
Zodra het donker wordt, stijgen er demonen op uit de grond en schuilt iedereen achter beschermende tekens. Die nachtelijke dreiging lijkt op de mist van Luthadel, en ook hier werkt de magie volgens regels die je kunt leren. Peter V. Brett volgt drie jonge mensen die opgroeien met die angst.
Gedeeld: uitgewerkt magiesysteem, duister en meerdere vertellers