Wie Case door de matrix volgde, vindt in Hiro Protagonist een broer: pizzabezorger voor de maffia en zwaardvechter in de Metaverse. Stephenson schrijft net zo snel, maar met veel meer grappen dan Gibson.
Waar Zenumagiër vraagt wat er nog menselijk is aan een lichaam vol techniek, doet Dick dat met androïden in een San Francisco onder radioactief stof. Trager en somberder van toon, met dezelfde vervaagde grens tussen mens en machine.
Gibson leende zijn toon van de oude hardboiled detectives, en hier zit de bron: Sam Spade, een opdrachtgeefster die liegt en niemand die helemaal deugt. Geen techniek, wel hetzelfde droge tempo en dezelfde morele schemerzone.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, spanning en snel tempo
Ook in Duin draait alles om een schaarse grondstof en om machtige partijen die mensen als pionnen inzetten. Herbert bouwt een veel grotere wereld en neemt er de tijd voor, maar het spel van verraad en dubbele agenda's voelt bekend.
Gedeeld: spanning, epische wereld en moreel grijze hoofdpersoon
Philip Marlowe neemt een klus aan van een zieke generaal en belandt tussen chanteurs en verwende rijkeluiskinderen in Los Angeles. Voor wie in Case vooral de vermoeide huurling waardeerde: Chandler schrijft die figuur met nog scherpere zinnen.
Jerry Cornelius is dandy en antiheld in een Engeland dat net naast het onze ligt, en Moorcock schrijft hem in losse, snelle scènes. Wilder en experimenteler dan Zenumagiër, maar met dezelfde koele blik op een held zonder moraal.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, snel tempo en literair
Lapidus zet je in een Zweden waar muren om de Stockholmse probleemwijken staan, een nabije toekomst die net zo rauw aanvoelt als Gibsons Japan. Minder techniek, meer straatcriminaliteit, en het tempo ligt even hoog.
Kirth Gersen zag als jongen zijn gemeenschap vernietigd worden door vijf misdaadvorsten en begint hier aan zijn wraak. Vance is speelser en sierlijker dan Gibson, maar ook bij hem is de held een eenling die zijn eigen klus klaart.
Ned Beaumont is gokker en rechterhand van een politieke baas, en zijn trouw is net zo te koop als die van de huurlingen rond Case. Hammett vertelt kaal en snel, zonder één woord te veel.
Twee romans van Van Vogt in één band, met een held die uit zijn eigen tijd wordt weggerukt en in een vreemde toekomst moet overleven. Ouderwetser dan Gibson, wel met dezelfde vaart en een verhaal dat steeds een onverwachte kant op schiet.
Case moet zich redden zonder dat iemand de boel nog in de hand heeft, en Wyndham laat hetzelfde gebeuren in een Engeland vol blinden. Ouder en klassieker, maar even nuchter over mensen die alleen nog aan zichzelf denken.
Voor wie wil zien waar de sciencefiction vandaan komt: Wells laat Marsbewoners met driepotige machines Zuid-Engeland platleggen. Het tempo is hoog voor een boek uit 1898 en de toon is net zo onsentimenteel als bij Gibson.