Paradijs schetst een Stockholm dat uit elkaar is gevallen, en May toont een Londen in crisis waar de overheid het overzicht kwijt is. Iets meer politieroman, maar de sfeer van een stad op de rand ligt dicht bij Lapidus.
Ook hier een afgesloten gemeenschap waar de regels van buiten niet meer gelden. Crouch kiest voor sciencefiction en een klein stadje, Lapidus voor een Zweedse wijk achter muren, maar allebei drukken ze stevig het gaspedaal in.
Een klassieker over een land waar de gewone orde in één klap verdwijnt en mensen moeten kiezen bij wie ze horen. Wyndham schrijft rustiger en Engelser dan Lapidus, maar de vraag wat er overblijft van een samenleving onder druk is dezelfde.
Net als in Paradijs raakt een gewone man verstrikt in een spel van macht en controle dat veel groter is dan hijzelf. Den Tex schrijft over bedrijven en data in plaats van een ommuurde wijk, met dezelfde dreiging van hogerop.
Den Tex laat zien hoe makkelijk een systeem iemand kan vermalen, en dat sluit aan bij de Zweedse staat die in Paradijs met een gevangene gokt. Een Nederlandse thriller met minder geweld, maar met hetzelfde wantrouwen tegen wie de macht heeft.
Paradijs opent met een aanslag op een publieke plek, en ook deze Nederlandse thriller zet je meteen midden in een acute crisis. Oonincx blijft dichter bij huis en bij de slachtoffers, maar laat net zo goed zien hoe snel een gemeenschap ontspoort.
MacBride schrijft over een stad waar wantrouwen tegen nieuwkomers omslaat in geweld, een thema dat ook in Paradijs onder de oppervlakte broeit. Schots, grimmig en met zwarte humor, waar Lapidus strakker en politieker is.
Wie bij Paradijs de grijze morele keuzes waardeerde, vindt bij MacBride een rechercheur die tussen recht en rechtvaardigheid laveert. Aberdeen in plaats van Stockholm, en met meer donkere grappen.
Deflo laat een speciaal politieteam vechten tegen een netwerk dat diep in de samenleving zit, en ook in Paradijs neemt de staat het op tegen een onzichtbare macht. Vlaams, rauw en minder politiek, maar met dezelfde vaart.
Gerritsen zet net als Lapidus een gijzeling in het hart van het verhaal, waarna alles in hoog tempo uit de hand loopt. Meer medisch en Amerikaans, minder politiek, maar met dezelfde vraag wie je kunt vertrouwen.
Koontz schrijft net als Lapidus in een tempo dat geen pauze kent, met een vrouw die het opneemt tegen iemand die veel sterker lijkt. Kleiner en persoonlijker dan Paradijs, zonder politiek, maar met een dreiging die nergens loslaat.
Wie bij Paradijs niet terugschrok voor de donkere kant van een thriller, vindt bij Cornwell een onderzoek dat over de oceaan heen loopt. Forensisch en methodisch, waar Lapidus het op straat zoekt.