Polly trekt in Monsterlijk regiment met een bont gezelschap naar een oorlog waar ze niets van weet, en ook Carl moet zonder voorbereiding een gevecht in. Matt Dinniman maakt er een grove, grappige survivalshow van, maar de vriendschap die onder vuur ontstaat is net zo belangrijk.
Monsterlijk regiment gaat over soldaten die eigenlijk geen soldaat zijn, en David Gemmell schrijft over hetzelfde soort onwaarschijnlijke strijders, alleen zonder knipoog. Wie de kameraadschap tussen Polly en haar rekruten raakte, vindt hier een serieuzere versie.
Gedeeld: emotioneel, gekozen familie (found family) en oorlog
In Yzerhands dochter neemt een jonge vrouw uit de Hooglanden het op tegen een bezetter, en net als Polly moet ze zich bewijzen tussen mannen en wapens. David Gemmell schrijft het als heldenverhaal, Pratchett als satire, maar de vrouw die zich niets laat voorschrijven is dezelfde.
De doorgewinterde sergeant uit Monsterlijk regiment zou in De macht van het zwaard niet misstaan: Joe Abercrombie zit vol oude rotten die oorlog kennen zonder illusies. Grimmiger en bloediger dan Pratchett, maar met dezelfde zwarte humor over legers en bevelen.
Ook in In de ban van de ring trekt een groepje dat niet voor oorlog in de wieg gelegd is naar het front. Tolkien vertelt het als groot epos, terwijl Pratchett in Monsterlijk regiment de oorlogsretoriek doorprikt; samen laten ze zien wat strijd doet met gewone mensen.
Polly vertrekt in Monsterlijk regiment om iemand te vinden die ze kwijt is, en ook in De elfenstenen van Shannara draait de tocht om redden wat verloren dreigt te gaan. Terry Brooks schrijft het als klassieke fantasy met oorlog en offers, zonder Pratchetts spot.
Wim Gijsen schrijft in De rook van duizend vuren Nederlandse fantasy over oorlog en loyaliteit, met een tweede zoon van een adellijk huis in de hoofdrol. Serieuzer dan Monsterlijk regiment, maar ook hier draait het om jonge mensen die door een oorlog worden gevormd.
In Monsterlijk regiment speelt Polly een rol om haar doel te bereiken, en Shannon doet in Godin bij vergissing hetzelfde als ze voor een godin wordt aangezien in een land dat zich op strijd voorbereidt. P.C. Cast schrijft romantischer, met net zoveel humor over vermommingen en verwachtingen.
Pratchett lacht in Monsterlijk regiment om een land dat oorlog voert in naam van een god met wel erg veel geboden. In De profeet van Akhran voeren de goden zelf oorlog, met mensen als pionnen. Weis en Hickman schrijven het als avontuur; dit is het slotdeel van hun trilogie.
Monsterlijk regiment laat oorlog zien vanuit jonge rekruten; in De jaren van verachting wordt Ciri als tiener meegesleurd in de machtsstrijd van koningen en magiërs. Sapkowski is ernstiger, maar ook hij kijkt naar wie er geen keuze in had. Lees eerst de eerdere Witcher-boeken.