Khardan leidt nomadenstammen die onder vreemd gezag dreigen te vallen, en bij David Gemmell wachten steppevolken op een leider die hen verenigt. Allebei verhalen over trotse stammen in oorlog, Gemmell met meer slagveld.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en oorlog
Een oorlog die over werelden heen gaat en een jonge magiër die moet leren wat hij kan: Raymond E. Feist volgt een weesjongen in een kasteel aan de kust. Wie Mathew in De Roos van de Profeet volgde, ziet hier een vergelijkbare groei, breder uitgewerkt.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en oorlog
De goden van Akhran gebruiken mensen als stukken in hun oorlog; bij Joe Abercrombie trekt een oude magiër net zo aan de touwtjes. Een veel cynischer boek dan dat van Weis, maar met even levendige personages die een strijd in worden gesleurd.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en spanning
Na de woestijn van Akhran een heel ander landschap: Anthony Ryan stuurt zijn personages een wildernis in waar drakenbloed het geld is. Meerdere vertellers, een oorlog op de achtergrond en een tocht naar het onbekende, net als in De profeet van Akhran.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en oorlog
Peter V. Brett zet een deel van zijn verhaal bij een woestijnvolk met een eigen geloof en strenge krijgersregels, wat goed past bij de stammen van Khardan. Daarnaast nachtelijke dreiging en een held die zijn dorp ontgroeit.
Gedeeld: epische wereld, meerdere vertellers en spanning
Ook bij Guy Gavriel Kay bepalen hogere machten het lot van gewone mensen, en ook daar wordt een volk onderdrukt dat zich wil bevrijden. Kay schrijft ernstiger en lyrischer dan Weis, met dezelfde aandacht voor trots en verzet.
Een goddelijke heerser die al eeuwen de dienst uitmaakt en een kleine groep die zich verzet: Brandon Sanderson voert net als Weis een strijd die verder gaat dan mensen alleen. Zijn magie is technischer, zijn tempo hoger.
De profeet van Akhran sluit een trilogie af; wie daarna aan een grotere reeks wil beginnen, vindt bij Tad Williams een rustige start die uitgroeit tot een oorlog tussen machten die mensen ver te boven gaan.
Bij Weis vechten goden via hun dienaren, bij Michael Moorcock sluit een zieke keizer verbonden met chaosmachten om zijn rijk te houden. Korter en somberder dan De Roos van de Profeet, maar met mensen die net zo goed speelbal zijn van hogere krachten.
Khardan en Zohra dagen elkaar voortdurend uit, en die vonk zit ook tussen Geralt en Yennefer in De laatste wens. Sapkowski vertelt in losse verhalen, met meer ironie dan Weis en een even scherp oog voor botsende karakters.