Na Sigarni een ander gezicht van Gemmell: Skilgannon is een gevreesde krijger die zijn verleden wil ontvluchten. Zelfde korte hoofdstukken en harde gevechten, maar met een oudere, getormenteerde held in plaats van een jonge vrouw die nog moet groeien.
Sigarni weet niet dat ze voorbestemd is voor iets groots, en ook Shea moet bij Terry Brooks wennen aan een erfenis die hij nooit wilde. Klassieke fantasy met een duidelijke vijand en veel vaart, iets lichter van toon dan Gemmell.
In Yzerhands dochter moet een volk zich verzetten tegen een overmacht, bij Brooks staan de elfen tegenover een leger demonen. Een vlot oorlogsverhaal met een jonge hoofdpersoon die zijn rol moet vinden.
Sapkowski schrijft net als Gemmell over vechters met een eigen moraal in een ruige wereld. Deze Witcher-verhalen zijn ironischer en korter, een goede keuze als je de strijdscènes en droge humor in Yzerhands dochter waardeerde.
Een weesjongen en zijn vriend die soldaat wordt: Feist begint zijn grote oorlogsreeks klein, zoals Sigarni als gewone vrouw begint. Ook hier groeit een lokaal conflict uit tot een oorlog met veel personages.
Sigarni moet haar volk leren terugvechten, en Brett vertelt over mensen die elke nacht schuilen voor demonen tot iemand de strijd aangaat. Snel, rauw en met dezelfde vraag wanneer je het opneemt tegen een overmacht.
Wie het harde, directe vechtwerk van Gemmell mooi vindt, kan door met Brent Weeks. Azoth groeit op in de sloppen en wordt huurmoordenaar; de toon is grimmig, het tempo net zo hoog als in Yzerhands dochter.
Kay schreef met Fionavar een epos vol Keltische mythen, net zoals Gemmell met Taliesin uit de Britse legenden put. Emotioneler en poëtischer, maar met dezelfde oorlog tegen een eeuwenoude vijand.
Abercrombie maakt van zijn krijgers mensen met fouten en grappen, iets wat Gemmell ook al deed. Grimmiger en cynischer dan Yzerhands dochter, maar met dezelfde liefde voor vechters die geen helden willen zijn.
Na de Hooglanders tegen hun bezetter een totaal andere wereld: Anthony Ryan laat een handelsrijk draaien op drakenbloed. Ook hier een oorlog op de achtergrond, meerdere hoofdpersonen en veel actie.
Een kroon, een erfgenaam en een strijd om wie er recht op heeft: Margaret Weis bouwt haar saga rond dezelfde vragen als Gemmell rond Sigarni. Breder opgezet en trager, met meer oog voor de politiek.
Sigarni ontdekt welke rol de profetie voor haar heeft, en dat doen ook de dorpsjongens bij Robert Jordan. Wie na Gemmell aan een lange, uitgebreide reeks wil beginnen, heeft hier een sterk startpunt.