Sjoerd zoekt een nieuwe moeder via een briefje in de supermarkt; Ella heeft er een die eigenlijk een fee is, en ook dat is niet altijd handig. Sophie Kinsella schrijft net zo luchtig over een moeder die net iets te veel kan.
Sjoerd lost zijn probleem op met een briefje in de supermarkt, en Carl heeft voor alles een uitvinding. Martha Heesen maakt er een grappig verhaal van over een jongen met plannen, die er zelfs een meisje mee wil veroveren.
De rijen moeders voor Sjoerds deur zijn een heerlijk absurde vondst, en Bies van Ede houdt ook van zulke gekke ideeën. Vier vrienden die zich vervelen in een supermoderne stad maken er hun eigen zomer van.
Een briefje in de supermarkt is voor Sjoerd genoeg om zijn hele leven om te gooien. Joke van Leeuwen laat in De metro van Magnus ook een kind met pen en papier een eigen wereld ontwerpen, speels en vol taalgrapjes.
Bij Sjoerd staan er ineens te veel moeders klaar, maar in Ik ben een held heeft papa juist geen zin om voor te lezen. Ted van Lieshout speelt grappig met wat ouders wel en niet willen, kort genoeg voor beginnende lezers.
Sjoerd wil een moeder die bij hem past, rover Graai wil na zijn tijd in de cel een huis en een nieuw begin. Gudrun Pausewang en Mous delen de lichte humor waarmee een eenvoudige wens tot allerlei gedoe leidt.
Te veel moeders betekent te veel bemoeienis, en dat merken Lisa en haar vriend ook als papa en mama per se een serieus gesprek willen voeren. Marc-Uwe Kling maakt van ouders die te graag helpen net zo'n komisch drama.
Sjoerd krijgt alles wat hij vraagt, zelfs een moeder die kookt, voorleest en poetst, en de prins in dit prentenboek heeft echt alles. Wilma Geldof laat net als Mous zien dat zoveel luxe ook zijn nadelen heeft.
Bij Sjoerd loopt de moederkeuze uit de hand door te veel goede wil; bij Prinses Snottebelle is er van goede wil geen sprake. Marc-Uwe Kling schrijft een kort, brutaal sprookje met dezelfde knipoog naar wie het voorleest.
Wie lacht om de moederparade bij Sjoerd, lacht ook om de broers Dik Doruske en Dun Drieske, de een dik en de ander dun. Toon Kortooms vertelt hun twee avonturen met een knipoog en veel vaart.
Sjoerd houdt een soort verkiezing onder de moeders die zich melden, en in Miss Eenhoorn is er een echte, met een strenge jury. Edward van de Vendel maakt er een vrolijk verhaal van over wie er mag meedoen.
Een loeder van een moeder laat zien dat een ongenode gast in huis heel lastig kan zijn, en dat geldt in De spokenjagers letterlijk. Cornelia Funke is iets spannender dan Mous, maar de toon blijft licht genoeg om ermee te lachen.