Papa durft niet voor te lezen, en in dit boek zijn de ouders weg en neemt een vreemde oppas het over. Kromhout laat jonge lezers net zo heerlijk huiveren, met een volwassene die zich anders gedraagt dan je zou verwachten.
Tom haalt sap uit de kelder en wordt bij de keel gegrepen door een groen, slijmerig spook. Cornelia Funke maakt van een spook net zo'n komisch monster als Van Lieshout, in een kort en spannend leesboek.
Monsters en spoken maken het kind in Ik ben een held juist dapper, en bij Sassen is het meisje zelf de griezel met haar toverbrouwsels. Grappig, een tikje vies en geschikt voor kinderen die net de eerste hoofdstukboeken lezen.
Wie het fijn vond dat het kind de enge bladzijden zelf aankon, houdt ook van deze heksenclub waarin een vriend dreigt te vertrekken. Sassen schrijft een vervolg vol drankjes en vriendschap, minder spannend maar heel warm.
Een held die zichzelf moed inspreekt, en een hond die zich hopeloos klem heeft gezet: twee korte verhalen met een flinke knipoog. Kromhout houdt het simpel genoeg om samen hardop te lezen, met een kind dat steeds meer zelf doet.
Het kind in Ik ben een held laat zich door niets afschrikken, en Floddertje trekt zich ook nergens iets van aan. Een klassieke voorleesbundel met tekeningen van Fiep Westendorp, ondeugend en kort genoeg voor één bedtijd.
Durf je na het monster zonder hoofd nog meer? Bomans schreef sprookjes waarin tovenaars en geesten even griezelig als grappig zijn. Ouderwetser van taal, dus vooral iets om voor te lezen aan kinderen die al wat aankunnen.
Ook Van Lieshout, maar dan zonder spoken: een boer die met al zijn waren naar de markt trekt. Een prentenboek voor jongere broertjes en zusjes, met dezelfde droge grappen en de herkenbare tekeningen van Philip Hopman.
Een boek dat de rollen omdraait, met een kind dat de ouder voorleest; ook Sjoerd Kuyper speelt met de wereld op zijn kop, met een jongen die maar niet geboren wil worden. Langer, maar met dezelfde lol in onzin.
Het kind in Ik ben een held leest na een half jaar leesles alles zelf, en deze vier verhalen over een meisje met toneeltalent zijn een mooie volgende stap. Van Ranst schrijft luchtig en kort per verhaal, fijn voor eigen leestempo.
Hier wil papa niet voorlezen, en bij Samson wil een vader zijn kind niet meer loslaten. Allebei korte boeken waarin een ouder zich anders gedraagt dan verwacht, met humor die kind en volwassene allebei laat grinniken.