Wiplala is te klein en kan niet goed tinkelen, en toch hoort hij er helemaal bij: dat past bij Ayla, die geen paard is en toch mee wil doen. Annie M.G. Schmidt schrijft met dezelfde vrolijke eigenwijsheid.
Een clubje dat zijn eigen regels maakt, zoals de afgewezen kandidaten in Miss Eenhoorn: bij Erna Sassen is het een heksenclub met vieze toverdrankjes. Droog grappig en goed zelf te lezen.
Rooseboom bouwt in Jippie een vrolijk fantasieland vol rare figuren, net zo kleurrijk als de eenhoornverkiezing van Van de Vendel. Grappig en vlot, met piraten onder water als extra.
Wie in Miss Eenhoorn genoot van de bonte stoet dieren, vindt bij Marc de Bel een heel volkje wezentjes met eigen gewoonten en grappen. Vlaams, ondeugend en vol rare woorden.
Myjer maakte van zijn Gorgels ook een groot prentenboek, met vrolijke tekeningen en grappige wezentjes zoals in Miss Eenhoorn. Fijn om samen te bekijken en voor te lezen.
Van de Vendel schreef ook Mijn spook en ik, over een jongen die stoer doet maar het donker eng vindt. Dezelfde warme humor als Miss Eenhoorn, met een nachtelijk avontuur in plaats van een verkiezing.
Minoes is een kat die mens werd en daardoor nergens helemaal past, net als Ayla tussen de paarden. Annie M.G. Schmidt laat zien dat juist zo iemand het verschil maakt, met veel humor.