Barkers latere roman pakt een thema van Duivelsspel groter aan: iemand die zich verschanst in een afgelegen villa, en een verleden dat daar niet dood blijkt. Hier is het een uitgekauwde Hollywoodster die zijn jeugd terug wil.
Winter Musgrave wordt wakker in een oude boerderij in de Hudson-vallei met grote gaten in haar geheugen, en net als Marty raakt ze verstrikt in iets ouders dan zijzelf. Bradley schrijft minder bloederig dan Barker, met meer mysterie.
Krachten die je beter met rust laat: King en Barker weten allebei hoe duur het is om met de dood te spelen. Dodenwake begint huiselijk, met een arts die met zijn gezin naar een huis in Maine verhuist.
Duivelsspel begint in het verwoeste Warschau; Simmons neemt je mee naar Calcutta, een stad die net zo beladen is met dood en verval. Een Amerikaanse dichter zoekt er een manuscript en krijgt veel meer dan dat.
Net als Marty bewaakt Robert Neville een huis tegen wat buiten loert, alleen staat hij er helemaal alleen voor. Matheson is soberder en korter dan Barker, maar de eenzaamheid en het gevaar voelen even echt.
Een demon die na meer dan tweeduizend jaar opduikt in Utrecht: Tais Teng brengt horror in de geest van Barker naar Nederland. Net als Mamoulian is Shaun de Doodloze een oeroude figuur die de dood lijkt te ontlopen.
Een thriller die net als Duivelsspel steeds dieper het duister in gaat: een Parijse inspecteur gelooft niet dat zijn beste vriend en collega zelfmoord pleegde. Grangé is sneller en meer politieroman dan Barker.
Charles Manx is, net als Mamoulian, een stokoude man met een onnatuurlijk lang leven en een duister doel. Joe Hill schrijft vlotter en moderner dan de jonge Barker, met een vrouw als hoofdpersoon die als kind aan hem ontsnapte.
Een afgelegen domein met een machtige man die zich voor de wereld afsluit: het landhuis van Whitehead heeft iets van het eiland bij Wells. Een klassieker over gruwel en heerszucht, korter en ouder dan Barker.
In Doodslicht staat een verlaten sanatorium boven een stadje zonder radio of televisie. Net als in Duivelsspel is het kwaad oud en geduldig, en Bradley bouwt het even traag op als Barker.
Barker zet een gokker in dienst van een angstige miljonair, King zet een schrijver in de macht van een fan. Beide boeken gaan over wat mensen elkaar schuldig denken te zijn, maar Misery is benauwder en speelt zonder bovennatuur.