De witte vlinder toont een speurder die tegen zijn zin wordt ingezet om een moordenaar te vinden die vooral de zwakken treft. Philip Kerr laat de jonge Bernie Gunther in het Berlijn van 1928 een vergelijkbare jacht doen; even historisch, even bitter.
Easy Rawlins wordt door de politie onder druk gezet om voor hen te werken, en Bernie Gunther komt in Buenos Aires in een vergelijkbare klem. Kerr schrijft net zo cynisch over macht en vooroordeel, alleen in 1950 aan de andere kant van de wereld.
In De witte vlinder jaagt Easy op een moordenaar in Los Angeles, terwijl de stad zich vooral druk maakt om witte slachtoffers. Ian Rankin laat Rebus in Edinburgh een navolger van een oude Schotse moordenaar opsporen; eigentijdser, met dezelfde scherpe blik op de politie.
Mosley laat zien hoe de politie pas in actie komt als het slachtoffer wit is. Rankin toont in Gedenk de doden een Edinburgh vol demonstraties en politieke druk, waar Rebus een moordreeks moet uitzoeken die niemand goed uitkomt; Schots en maatschappelijk.
Net als De witte vlinder draait Kelen om een stad waar moorden op vrouwen pijnlijk lang onopgelost blijven. Peter Straub kijkt literairder en donkerder naar Millhaven dan Mosley naar Los Angeles, met een schrijver als verteller.
Wie in De witte vlinder een held met een wankel gezinsleven op jacht naar een moordenaar volgde, vindt in Feniks een Zuid-Afrikaanse variant. Mat Joubert is net zo moe als Easy, en Kaapstad net zo verdeeld als Los Angeles in de jaren vijftig.
Mosley laat een stad vol spanningen meespelen in zijn verhaal; Janwillem van de Wetering doet dat met de Amsterdamse Nieuwmarktrellen van 1975. Grijpstra en De Gier zijn luchtiger dan Easy, maar het tijdsbeeld is net zo scherp.
Gedeeld: wie-heeft-het-gedaan, spanning en literair
Easy Rawlins is in De witte vlinder een buitenstaander die toch bij een politieonderzoek wordt gehaald. Peter May laat een Amerikaanse patholoog in Beijing samenwerken met de Chinese politie; ook hier botsende werelden, met een stevige moordreeks.
Easy laat in De witte vlinder zien hoe een stad over haar eigen inwoners denkt. Akoenin geeft het tsaristische Rusland dezelfde behandeling via zijn elegante Erast Fandorin, die hier twee kortere klussen opknapt; speelser en lichter, maar ook historisch scherp.
De witte vlinder laat zien hoe slachtoffers die niemand telt pas aandacht krijgen als het te laat is. Donna Leon legt in Salto mortale een verborgen handel in vrouwen bloot; Brunetti is milder dan Easy, maar even verontwaardigd.