Gedenk de doden en In volmaakte stilte draaien allebei om een reeks moorden terwijl de pers het politiewerk op de voet volgt. George neemt meer ruimte voor de privélevens van haar rechercheurs; Rankin zet er de politiek van de G8 naast.
In Gedenk de doden moet een reeks moorden stil blijven tot de top voorbij is; in Misterioso vormt de politie een speciaal team voor een dader die de hoogste kringen van Zweden treft. Dahl heeft oog voor jazz, Rankin voor rockmuziek.
Net als Rebus in Gedenk de doden moet Alan Banks in Nasleep balanceren tussen wat het publiek wil horen en wat er echt gebeurde. Robinson is ingetogener en Engelser, met evenveel aandacht voor slachtoffers als voor het onderzoek.
Sjöwall en Wahlöö laten net als Rankin zien hoe een hele stad meekijkt terwijl de politie naar een dader zoekt. De man op het balkon is korter en soberder dan Gedenk de doden, maar even maatschappijkritisch.
Mankell zet in De vijfde vrouw een gruwelijke reeks moorden in het rustige Skåne, en Wallander zoekt net zo koppig als Rebus naar het patroon erachter. Het tempo is lager dan in Gedenk de doden, de stemming nog somberder.
Een zomer waarin de spanning in de stad oploopt en een dader die steeds terugkomt: De geur van regen heeft dezelfde benauwde sfeer als Gedenk de doden. Dijkzeul schrijft huiselijker, met een team waarin iedereen zijn eigen last meesleept.
Holt laat in Wat nooit gebeurt een rechercheur en een profiler samen jagen op een dader die zich op publieke figuren richt. Net als Rankin in Gedenk de doden laat ze zien hoe het nieuws en de publieke opinie het onderzoek kleuren.
Mat Joubert is net als Rebus in Gedenk de doden een rechercheur die half is afgeschreven, en toch moet hij een reeks moorden oplossen die Kaapstad in zijn greep houdt. Meyer schrijft hoekiger, met een sterke rouwlijn.
Rankin geeft in Gedenk de doden ook daders en omstanders een stem; Karin Fossum gaat daarin nog verder en kruipt in het hoofd van een vrouw die zwijgt. Literairder en stiller, met dezelfde morele vragen.
Rebus gaat in Gedenk de doden zijn eigen weg buiten de lijnen; in Nulpunt doet een agent dat samen met een blogger die niet aan politieregels gebonden is. Horst en Enger schrijven sneller en moderner, met een mediahype rond de zaak.
Van het Schotse politiebureau naar het lab van Kay Scarpetta: Zuurstof is technischer en Amerikaanser dan Gedenk de doden, maar de jacht op een dader die opnieuw toeslaat is even gespannen. Kies dit als je meer forensisch speurwerk wilt.