Kenmerkend: moreel grijze hoofdpersoon, epische wereld en emotioneel.
Waarom deze past
Covenant vecht zonder hoop tegen een vijand die met elke nederlaag sterker wordt. Tolkien schreef met Húrin zijn somberste verhaal: een krijger die gevangen zit terwijl een vloek zijn gezin achtervolgt. Kort, tragisch en zonder valse troost.
Gedeeld: duister, epische wereld en emotioneel
Waarom deze past
Een hoofdpersoon die je eigenlijk niet wilt mogen, zoals de Ongelovige: Mark Lawrence maakt er een achttienjarige koning van een bergrijkje van, die net zo hard is voor zichzelf als voor anderen. Sneller en bruter dan Donaldson.
Gedeeld: duister, psychologisch en oorlog
Waarom deze past
Het Land met zijn Reuzen en Heren is mede een antwoord op Midden-aarde, en wie de eerste kronieken uit heeft, ziet de verwantschap meteen. Bij Tolkien draagt een hobbit een ring die macht geeft en verwoest. Hoopvoller dan Covenant, even episch.
Gedeeld: epische wereld, oorlog en emotioneel
Waarom deze past
Schuld als drijfveer: Covenant weet dat zijn eigen falen het Land in nood bracht, en Gemmell schrijft over een zwaardvechter die met een bloedbad op zijn geweten als monnik leeft. Korter en actiever, met dezelfde zware vragen.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, epische wereld en spanning
Waarom deze past
Net als De macht die behoudt is dit het slot van een trilogie waarin de wereld zelf op instorten staat. Bij Sanderson valt de as dikker dan ooit en beeft de aarde. Strakker gepland en met een helder magiesysteem, minder introspectief.
Gedeeld: epische wereld, emotioneel en duister
Waarom deze past
Ook Jemisin sluit een trilogie af met een wereld die het niet lang meer volhoudt, en legt de keuze bij twee vrouwen met een verwoestende kracht. Het moreel gewicht van wat je met zo'n macht doet, ken je van Covenant. Lees eerst de eerdere delen.
Gedeeld: epische wereld, duister en emotioneel
Waarom deze past
Donaldson kruipt diep in het hoofd van een eenzame man, en Robin Hobb doet dat met Fitz, een ongewenst kind aan een vorstelijk hof. De eenzaamheid van de verteller is de kern. Rustiger dan het oorlogsgeweld van Heer Veil, even schrijnend.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en epische wereld
Stephen R. Donaldson
Waarom deze past
Wie na deze drie delen nog niet klaar is met het Land, kan door met de tweede kronieken. Dit is het slot daarvan, met de witgouden ring opnieuw als de beslissende vraag. Begin wel bij Het gewonde land, want het bouwt voort op die twee eerdere boeken.
Gedeeld: epische wereld, moreel grijze hoofdpersoon en duister
Waarom deze past
Een wereld die belegerd wordt door een kwaad dat steeds terugkomt, is ook de basis bij Peter V. Brett. Elke avond rijzen er demonen uit de grond en schuilen mensen achter beschermende tekens. Toegankelijker en actiegerichter dan Donaldson.
Gedeeld: epische wereld, spanning en duister
David Gemmell
Waarom deze past
Covenant wordt tegen zijn zin opgeroepen om een land te redden, en Skilgannon wordt na duizend jaar uit de dood gehaald voor hetzelfde. Gemmell maakt er een snel avonturenverhaal van, met een held die net zo weinig zin heeft in zijn rol.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, epische wereld en spanning
Terry Goodkind
Waarom deze past
Wie een nieuwe grote reeks zoekt na Covenant, kan met Goodkind beginnen. Een woudgids redt een vrouw in het bos en raakt verwikkeld in een strijd tegen een tiran. Rechtlijniger in goed en kwaad dan Donaldson, met veel geweld en een lange reeks.
Gedeeld: epische wereld, spanning en duister
Waarom deze past
Heer Veil wil het Land in zijn greep, en bij Adrian Stone jaagt een Godkeizer op een rune die hem onoverwinnelijk moet maken. Een duistere Nederlandse fantasy met een tiran die net zo vastberaden is. Losse roman, dus geen lange reeks.
Gedeeld: epische wereld, duister en spanning
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
