Skilgannon kent het doden van dichtbij, en Azoth leert het bij Brent Weeks als leerling van een huurmoordenaar. Een vergelijkbare mix van zwaardvechten, schuld en een held die het kwaad van dichtbij kent, alleen met een jongere hoofdpersoon.
Moorcocks albinokeizer is net als Skilgannon een vechter met een donkere reputatie en een twijfelende moraal. Korter en vreemder dan Gemmell, maar het tragische gevoel rond een man die zijn lot niet ontloopt is hetzelfde.
Gedeeld: epische wereld en moreel grijze hoofdpersoon
Geralt en Skilgannon zijn allebei mannen die voor geld of uit plicht doden en daar zelf niet beter van worden. De Witcher-verhalen zijn ironischer van toon, maar de vechtscènes en de grijze moraal passen goed bij De witte wolf.
Een noordelijke krijger die genoeg heeft van vechten: bij Abercrombie is dat Logen, bij Gemmell is het Skilgannon in zijn klooster. Allebei boeken waarin geweld een prijs heeft, vol zwarte humor.
Skilgannon worstelt met wat hij heeft aangericht, en Thomas Covenant bij Donaldson ook. Trager en psychologischer dan Gemmell, maar wie de schuld en twijfel van De witte wolf raakte, vindt hier een andere antiheld om in te duiken.
Gedeeld: epische wereld en moreel grijze hoofdpersoon
Een monnik die zijn wapens afzweert en toch moet vechten, tegenover een jongen die bij Brett leert dat vluchten voor demonen niet meer werkt. Snel geschreven en met veel actie, net als bij Gemmell.
Druss en Skilgannon op zoek naar een tempel, Shea en zijn gezelschap op zoek naar een zwaard: allebei klassieke tochten met een groepje dat onderweg op de proef wordt gesteld. Brooks is lichter, Gemmell harder.
Adrian Stone schrijft Nederlandse fantasy met dezelfde vaart als Gemmell, en ook hier staat magie tegenover gewone vechters. Een goede keuze voor wie na De witte wolf iets dichter bij huis zoekt.
Gedeeld: epische wereld, snel tempo en toegankelijk
Skilgannon is een buitenstaander door zijn verleden, Joram door zijn gebrek aan magie. Weis en Hickman vertellen zijn verhaal als een tragedie met morele vragen, wat goed aansluit bij de toon van De witte wolf.
Gedeeld: epische wereld en moreel grijze hoofdpersoon
Fitz wordt aan het hof opgeleid tot sluipmoordenaar en moet leren leven met wat dat van hem vraagt. Robin Hobb schrijft trager en innerlijker dan Gemmell, maar de vraag wat doden met een mens doet is dezelfde.
Na de zoektocht van Skilgannon en Druss een avontuur van Anthony Ryan met meerdere vertellers en een expeditie naar onbekend gebied. Ook dit is fantasy met vaart en harde keuzes.
Kay vertelt over strijders die opgeroepen worden voor een oude oorlog, wat past bij Druss en Skilgannon die terugkeren naar het slagveld. Emotioneler en poëtischer, met dezelfde vraag wat heldendom kost.