Net als Eddie wordt Libby Day als volwassene teruggetrokken naar een moordzaak uit haar jeugd. Gillian Flynn springt ook heen en weer tussen toen en nu, maar is rauwer en grimmiger dan De krijtman.
De krijtman laat een zomer van dertig jaar terug doorwerken in het heden, en Karin Slaughter doet dat met een overval op een boerderij die een familie voorgoed tekent. Langer en harder dan Tudor, met dezelfde wissel tussen twee tijden.
Tudor wisselt tussen de jaren tachtig en nu, Lisa Jewell tussen vroeger en het moment waarop Libby een vervallen huis in Londen erft. Ook hier duikt een verleden op dat niemand goed had afgesloten, iets minder griezelig dan het krijtmannetje.
Wie Eddie volgde terwijl hij zijn jeugd opnieuw onder ogen moest komen, vindt bij Riley Sager een vrouw die als enige een bloedbad in een bos overleefde en daar jaren later weer mee te maken krijgt. Meer slasher dan De krijtman, wel met twee tijdlagen.
Riley Sager heeft net als Tudor een neus voor een gewone plek die langzaam eng wordt. Hier is dat een chic appartementengebouw waar Jules als oppas komt wonen; minder jeugdherinneringen dan in De krijtman, meer opgesloten gevoel.
Het stokmannetje in de envelop bezorgt Eddie kippenvel; bij Franck Thilliez heeft decorbouwer Stéphane nachtmerries waarin hij zelf meespeelt. Franser en verwarrender dan Tudor, maar net zo gericht op wat het geheugen verbergt.
Tudor wordt vaak naast Stephen King gelegd, en dit is King op zijn engst: een schrijver die na een ongeluk afhankelijk wordt van de verkeerde verzorger. Geen jeugdbende zoals in De krijtman, wel dezelfde langzaam stijgende dreiging.
Voor wie De krijtman las als puzzel met twee tijdlagen: Stuart Turton laat Aiden Bishop steeds in een ander lichaam wakker worden om één moord te ontrafelen. Speelser en ingewikkelder dan Tudor, met hetzelfde plezier in het zoeken naar het verband.
De krijtman begint met een envelop die Eddie liever nooit had geopend, en bij Fitzek draait het ook om iets wat bij de deur wordt bezorgd. Fitzek is Duits, gejaagder en theatraler; Tudor neemt meer tijd voor sfeer en jeugdvriendschap.
Wat herinner je je echt? Die vraag zit onder De krijtman, en bij Thilliez wordt ze letterlijk: Alice Dehaene verliest uren uit haar geheugen en komt bij op plekken ver van huis. Psychologischer en minder dorps dan Tudor.